เหมือนกันเพียงแค่โครงกระดูกใบหน้าเท่านั้น แต่รูปลักษณ์ภายนอกแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเถ้าแก่บอกให้ไปรวมตัวกันที่ใด?” หลี่เต้าเอ่ยถาม เสี่ยวเอ้อร์รีบนำทางหลี่เต้าไปพบเถ้าแก่ เจ้าของร้านมองหลี่เต้าด้วยสายตางุนงงเช่นเดียวกับเสี่ยวเอ้อร์ก่อนจะรีบยิ้มต้อนรับ
“เชิญคุณชายตามข้ามาได้เลย” ระหว่างทาง เถ้าแก่ก็มองไปยังดาบที่เอวของหลี่เต้าแล้วถามว่า “คุณชายมีวรยุทธ์ติดตัวหรือไม่ขอรับ? ข้าจะไม่ปิดบังคุณชาย ขบวนที่คุณชายจะเข้าร่วมครั้งนี้เป็นขบวนที่จัดตั้งโดยผู้มีอำนาจท่านหนึ่งของตระกูลเถี่ย คุณชายจำเป็นต้องมีตำแหน่งหน้าที่จึงจะเข้าร่วมได้ หากคุณชายไม่มีความรู้ด้านวรยุทธ์ ข้าจะจัดให้คุณชายอยู่ในตำแหน่งคนขับม้า แต่หากมีวรยุทธ์ ข้าจะจัดให้เป็นองครักษ์คุ้มกันขบวน ซึ่งได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่า”
หลี่เต้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “งั้นจัดให้ข้าเป็นองครักษ์เถอะ” “ขอรับ”
เดินมาสักพักใหญ่ ขบวนรถม้าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลี่เต้า เมื่อมองออกไปขบวนรถม้ามีจำนวนนับร้อยคันทอดยาวหลายร้อยจั้ง ส่วนใหญ่เป็นรถม้าบรรทุกสินค้า มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นรถม้าโดยสารและยังมีผู้คุ้มกันอีกมากมาย
เจ้าของร้านพาหลี่เต้าเดินมาถึงกลางขบวนรถ แล้วพบกับหัวหน้าหน่วยองครักษ์ผู้รับผิดชอบการคุ้มกันขบวน “ใต้เท้าเฉียน รบกวนท่านช่วยจัดการเรื่องของท่านผู้นี้ด้วย” เถ้าแก่พูดจบก็ยื่นถุงเงินให้
ชายผู้นั้นรับถุงเงินมาชั่งน้
