ยและเด็กบ้า
ส่วนเสิ่นซาน เขาตัดสินใจจะส่งทั้งสามคนไปเทือกเขาทางตอนใต้ของต้าเฉียน จากนั้นก็จะกลับไปใช้ชีวิตตามเดิม ขณะที่เสิ่นซานกำลังจะพาเหล่ากุ่ยทั้งสามคนจากไป จู่ ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แล้วหยิบเงินจำนวนมากออกมา
“พี่ใหญ่ เส้นทางยุทธภพนั้นยาวไกล เงินนี้ให้ท่านไว้ใช้จ่ายระหว่างทาง จะได้สะดวกขึ้น”
หลี่เต้าขมวดคิ้ว “เจ้าขโมยมาจากภารกิจก่อนหน้านี้สินะ?” เสิ่นซานเกาศีรษะพลางยิ้ม “ก็แค่หยิบฉวยมาตามสะดวกน่ะ” หลี่เต้ามองห่อของของเสิ่นซาน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ขโมยก็คือขโมยวันยังค่ำ แม้จะเป็นนักโทษประหารก็ยังไม่เลิกขโมยของ
หลี่เต้าส่ายหน้า “เจ้าเก็บไว้เถอะ ข้ามีพอใช้แล้ว” ในตัวเขามีเงินอยู่ไม่น้อย เงินทั้งหมดนี้ล้วนได้มาจากเว่ยอวิ๋น มิใช่การตอบแทนบุญคุณ แต่เป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับ เขาทาภารกิจสาเร็จสามครั้งเพื่อแลกกับอิสรภาพ แต่ความดีความชอบที่สั่งสมมาทั้งหมดนั้นล้วนมอบให้เว่ยอวิ๋นไปจริงๆ หากคิดตามอัตราแลกเปลี่ยนหูละหนึ่งตำลึง หลี่เต้าก็ได้รับเงินมาจากเว่ยอวิ๋นหลายร้อยตำลึง สำหรับคน ๆ เดียวก็มากพอให้ใช้จ่ายไปได้สักพัก
“เอาเช่นนั้นแล้วกัน” เสิ่นซานประสานมือคำนับหลี่เต้าเป็นครั้งสุดท้าย “พี่ใหญ่ พวกเราขอออกเดินทางก่อน”
“ไปเถิด” หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ ประสานมือตอบกลับ เสิ่นซานหันไปมองดวงอาทิตย์สีแดงที่กำลังขึ้นจากทุ่งราบไกลลิบ แล้วควบม้าเร่งฝีเท้านำเหล่ากุ่ย และอีกสองคนออ
