บทที่ 41 สังหารผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนหลังจากปะทะกันไปหลายกระบวนท่า เขาก็สามารถใช้กรงเล็บจิกลงบนแขนของหลี่เต้าได้อีกครั้ง เขาไม่ได้ดูถูกคู่ต่อสู้อีกต่อไป เขาปลดปล่อยปราณบริสุทธิ์จากปลายนิ้วแล้วตวัดกรงเล็บอย่างรุนแรง
ครั้งนี้เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อกรงเล็บฟาดลงไป พลังกลับถูกผิวหนังและเนื้อหนังนั้นสกัดกั้นไว้ชั่วขณะ ไม่สามารถทะลวงผ่านผิวหนังได้เลย
เมื่อเขาฉีกกระชาก ผิวหนังชั้นนั้นก็ถูกปราณบริสุทธิ์ฉีกทำลายได้อย่างยากเย็น ทว่าใต้ผิวหนังยังมีกล้ามเนื้อขวางกั้นอีกชั้น
ฉึก!
หลังจากดึงมือกลับมา จินหัวมองเศษเนื้อเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ตามซอกเล็บ สีหน้าของเขายิ่งดูแย่ลงกว่าเดิม
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ากรงเล็บพญาอินทรีของเขาที่สามารถทำลายทั้งทองคำและหินผาได้ กลับถูกร่างกายที่เป็นเลือดเนื้อของมนุษย์คนหนึ่งทำให้ลำบากใจ
“เจ้าเป็นมนุษย์หรือปีศาจกันแน่!”
หากตัวเขาไม่มีปัญหาใด เช่นนั้นคนที่มีปัญหาคงเป็นคนตรงหน้านี้เท่านั้น ร่างกายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะปรากฏอยู่บนร่างของมนุษย์ได้อย่างไร
หลี่เต้าเหลือบมองแผลที่ค่อย ๆ สมานตัว ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยว่า “ข้ามีเลือดมีเนื้อ จะเป็นอะไรไปได้นอกจากมนุษย์”
เมื่อพูดจบ เขาก็ลงมือโจมตีผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนที่อยู่เบื้องหน้าทันที จากสถานการณ์ก่อนหน้าทำให้เขาเข้าใจแล้วว่า ร่างกายที่แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไปถึงเจ็ดสิบเท่า รวมถึงผิวหน
