ังที่แปรเปลี่ยนไปนั้น ทำให้เขากลายเป็นคนที่ยากจะสังหาร ดังนั้นต่อไปนี้ก็ถึงเวลาทดสอบขีดจำกัดการโจมตีของตัวเองแล้ว
“กระบี่ไร้นาม!”
หลี่เต้าพุ่งดาบเหล็กตรงไปที่ลำคอของจินหัว
จินหัวตื่นจากความตกตะลึง รีบหลบหลีกทันที แต่การลงมือของหลี่เต้าเร็วกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก แม้ว่าวิชาตัวเบาของเขาจะยอดเยี่ยมก็หลบหลีกได้อย่างทุลักทุเล
ฉึก!
จินหัวพบว่าแม้ตนจะหลบพ้นคมดาบของอีกฝ่ายแล้ว แต่อาภรณ์ชั้นนอกกลับถูกคมดาบฉีกขาด อย่างไรก็ตาม เขาพบอย่างชัดเจนว่าคมดาบของอีกฝ่ายไม่มีลมปราณปะปนอยู่เลย
หรือว่า… ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขา หรือว่านี่เป็นการฟันด้วยพละกำลังล้วน ๆ?
ชั่วขณะนั้น จินหัวถึงกับเริ่มสงสัยในชีวิตของตนเอง นี่มันคนวิปริตประเภทไหนกันแน่!
ในตอนนี้เหล่าทหารเผ่าลั่วอวิ๋นที่อยู่รอบข้างเห็นผู้นำของตนปะทะกับศัตรู พวกเขาจึงรีบถอยออกไป แต่เดิมพวกเขาคิดว่าผู้นำจะจัดการศัตรูได้อย่างง่ายดาย แต่กลับพบว่าผู้นำของพวกเขาสีเปรียบ
สำหรับการเผชิญหน้ากับจินหัว ในตอนนี้หลี่เต้ามีวิธีการต่อสู้เพียงวิธีเดียว นั่นก็คือ อาศัยข้อได้เปรียบที่อีกฝ่ายทำร้ายเขาได้ยากแล้วโต้กลับสุดกำลัง
แม้ว่าหลี่เต้าจะไม่มีปราณแม้แต่น้อย แต่ด้วยพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เพียงแค่ดาบเดียวก็สามารถทำให้จินหัวบาดเจ็บสาหัสได้
อีกด้านหนึ่ง เว่ยอวิ๋นที่ถูกแขวนอยู่บนธงได้แต่อ้าปากค้าง มองดูหลี่เต้าที่กำลังเล่นงานจินหัวอยู่
