บทที่ 30 สังหารผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนแม้ถอยทัพในตอนนี้ ภารกิจจะล้มเหลว แต่อย่างน้อยยังรักษาชีวิตผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไว้ได้บางส่วน
แต่หากยังคงสู้ต่อไป เป็นไปได้ว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะต้องตายกันหมด อีกทั้งตัวเขาเองก็อาจถึงแก่ความตายภายใต้การโจมตีร่วมกันของถ่าซานและผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนแห่งเผ่าเลี่ยหั่ว
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น จู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นในกองทัพต้าเฉียนที่อยู่ไม่ไกลนัก
เว่ยอวิ๋นและถ่าซานหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ พบว่าเล่ยซิ่นกำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้คนหนึ่ง
“ไอ้ตัวใหญ่ ไปตายซะ!”
เล่ยซิ่นกำไม้พลองยาวไว้แน่น ก่อนจะฟาดฟันใส่ร่างยักษ์ที่อยู่เบื้องหน้า
เจ้ายักษ์ผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือสวีหู่นั่นเอง
“ฆ่า!” สวีหู่คำรามออกมาเสียงหนึ่ง สองมือทำท่าเป็นอุ้งเท้าเสือ ตบใส่ไม้พลองยาวที่ฟาดเข้ามา
เมื่อกรงเล็บปะทะกับไม้พลองก็เกิดเสียงดังสนั่น
ไม้พลองถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปด้วยพละกำลังมหาศาลของสวีหู่ แต่ในตอนนี้สวีหู่ก็ไม่ได้สบายตัวเช่นกัน
ไม้กระบองยาวนั้นร้อนจัด ราวกับมีเปลวเพลิงพันอยู่รอบ ทำให้ฝ่ามือของสวีหู่เกิดแผลไหม้อย่างรุนแรง
เล่ยซิ่นรู้สึกถึงพลังที่อยู่บนไม้กระบองยาว จึงแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา “พละกำลังที่ติดตัวมาแต่กำเนิดอย่างนั้นหรือ?”
แต่ไม่นานเขาก็แค่นหัวเราะ ต่อให้มีพละกำลังติดตัวมาแต่กำเนิดแล้วอย่างไร? หากไม่ได้เข้าสู่ขั้นเซียนเทียนก็ไร้ป
