ระโยชน์
ทันใดนั้นเขาก็กำไม้พลองยาวแน่น พุ่งเข้าไปสังหารสวีหู่
ในจังหวะนั้นเอง ร่างที่ว่องไวร่างหนึ่งก็กระโดดมาขวาง แล้วขว้างของสิ่งหนึ่งใส่เล่ยซิ่น
“ดูอาวุธลับของปู่เจ้าเสียบ้าง!”
อาวุธลับ?
เล่ยซิ่นหัวเราะเยาะ สะบัดไม้พลองยาวฟาดลงบนสิ่งที่เรียกว่าอาวุธลับนั้นทันที
ในวินาทีถัดมาอาวุธลับพลันระเบิด ควันพิษแผ่กระจายออกมา
ชาวเผ่าเลี่ยหั่วที่อยู่ใกล้เคียงสูดดมควันพิษเข้าไป ดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ไม่นานก็เริ่มไล่ฟันฆ่าผู้คนรอบข้างอย่างบ้าคลั่งไร้สติ
พิษ!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เล่ยซิ่นรีบกลั้นหายใจทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าร่างยักษ์นั่นถูกคนพาวิ่งหนีไปไกลแล้ว
“คิดจะหนีรึ?”
เล่ยซิ่นไล่ตามไปอย่างเด็ดเดี่ยว
กล้าดีมาล้อเล่นกับข้า วันนี้มันต้องตาย!
“อย่าได้มองอีกเลย พวกเจ้าหมดโอกาสแล้ว” ถ่าซานจู่โจมเว่ยอวิ๋นทันที
แต่เดิมเว่ยอวิ๋นคิดจะถอยทัพและยอมล้มเลิกภารกิจ แต่เมื่อเห็นสวีหู่แล้ว เงาร่างของผู้หนึ่งก็ผุดขึ้นในห้วงความคิดอย่างประหลาด
ในใจรู้สึกว่าคนผู้นั้นน่าจะช่วยเหลือตนได้ แม้จะดูเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่เขายังอยากจะยืนหยัดต่อไปโดยไร้เหตุผล
เมื่อเห็นถ่าซานวิ่งพรวดพราดเข้ามา เว่ยอวิ๋นสูดหายใจลึก ตัดสินใจรอดูต่อไปอีกสักหน่อย บางทีอาจจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นก็ได้
……
“พี่ใหญ่ ช่วยด้วย!”
หลี่เต้ากำลังมุ่งมั่นสังหารศัตรูและทำลายลูกธนู จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น เมื่อหันกลับไปมอง เขาพบ
