่างของหลี่เต้าค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของหลี่เต้าชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าของเล่ยซิ่นพลันแข็งค้าง
“เป็นไปได้อย่างไร!”
เล่ยซิ่นมองดูแขนของหลี่เต้าที่มีเพียงผิวแดงระเรื่อเล็กน้อย ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เปลวเพลิงของเขาไม่ใช่เปลวเพลิงธรรมดา แต่เป็นเปลวเพลิงที่เกิดจากพลังลมปราณบริสุทธิ์บางส่วน แม้จะรักษาสภาพได้เพียงชั่วครู่ แต่ก็มีพลังทำลายล้างมหาศาล คนทั่วไปเพียงแค่สัมผัสก็จะถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน แต่กลับทำให้ผิวของคนตรงหน้าแดงเท่านั้น
หลี่เต้าก้มลงมองแขนของตนเอง แม้จะรู้สึกแสบร้อนอยู่บ้าง แต่ไม่รุนแรงนัก ดูเหมือนว่าหลังจากผิวหนังของเขาผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งนั้นมา อาจจะมีความสามารถพิเศษบางอย่างที่เขายังไม่ค้นพบ
ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายเสียสติ เขาจึงชักดาบพุ่งตรงไปที่ใบหน้าของคู่ต่อสู้ แต่ด้วยความที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์กึ่งเซียนเทียนย่อมไม่ธรรมดา เมื่อได้สติกลับมาก็ยังสามารถรับมือกับดาบของหลี่เต้าได้ทัน
อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์กึ่งเซียนเทียนก็ยังต้องถอยหลังไปหลายก้าว ภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัวของหลี่เต้า
“เจ้า……” สีหน้าของเล่ยซิ่นไม่เหลือความมั่นใจเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว แววตาเปลี่ยนเป็นระแวดระวังขึ้นมา
หลี่เต้าไม่ให้เวลาคู่ต่อสู้ตรงหน้าได้ลังเลใจ ยกดาบขึ้นแล้วฟันใส่ทันที
สำหรับเขาแล้ว เวลาคือสิ่งสำคัญที่ไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่า เมื่อเห็นเช่นนั้น เล่ยซิ่นไม่รีรอที่จะยกไม้พลองขึ้นโต้ก
