ตามหาเว่ยอวิ๋นด้วยตนเอง แต่ไม่พบ จึงได้แต่รอคอยต่อไป ยังดีที่ตอนนี้สุขสบายกว่าตอนอยู่ในค่ายนักโทษประหาร อย่างน้อยก็มีข้าวปลาอาหารให้กินอิ่มท้องทุกวัน
ในที่สุดช่วงบ่ายของวันที่สาม เว่ยอวิ๋นก็นัดพบกับทั้งห้าคนด้วยตนเอง
ภายในกระโจมใหญ่
เว่ยอวิ๋นนั่งอยู่ที่โต๊ะหลัก ยกจอกสุราขึ้นชูไปทางหลี่เต้าและอีกสี่คน
“ข้าต้องขอขอบคุณพวกเจ้า เนื่องจากการตายขององค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋น ทำให้การเจรจาระหว่างเผ่าถ่ามู่และเผ่าลั่วอวิ๋นต้องล้มเลิกไปชั่วคราว ถือว่าช่วยบรรเทาแรงกดดันในเขตชายแดนไปได้ส่วนหนึ่ง”
พูดจบ เขาก็ดื่มสุราในถ้วยจนหมด
ข้างโต๊ะสุรา เสิ่นซานดื่มสุราหมดถ้วยแล้วเอ่ยปากขึ้น “คำหวานหูพวกนี้มีประโยชน์อะไร สู้มอบผลประโยชน์ที่จับต้องได้ให้พวกเราจะดีกว่า อย่างเช่นจัดการเรื่องทะเบียนราษฎร์และอิสระให้พวกเราทั้งห้า”
มุมปากของเว่ยอวิ๋นกระตุก เขาประเมินความหน้าด้านของเสิ่นซานต่ำไป เขาแค่พูดเป็นเชิงให้เกียรติเท่านั้น แต่คนคนนี้กลับคิดว่าเป็นเรื่องจริงเสียนี่
สายตาของเขาจับจ้องไปที่หลี่เต้าที่อยู่ด้านข้าง “แม้ข้าจะไม่สามารถให้ผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมแก่พวกเจ้าได้ แต่ข้าสามารถช่วยให้พวกเจ้าทำภารกิจทั้งสามให้สำเร็จได้เร็วขึ้น วันนี้ข้าเรียกพวกเจ้ามาเพื่อบอกเกี่ยวกับภารกิจที่สองที่พวกเจ้าต้องทำ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นซานอดบ่นพึมพำไม่ได้ “นี่ก็นับว่าเป็นผลประโยชน์ด้วยหรือ?”
ไม่สนใจคำพูดของคนโง่อย่างเสิ่นซ
