บทที่ 26 ภารกิจสำเร็จในชั่วพริบตา ดาบเหล็กทมิฬพุ่งเข้าปักทะลุหน้าอกขององค์ชายสามลั่วอวิ๋น
องค์ชายสามลั่วอวิ๋นก้มมองดาบที่ปักอยู่ที่หน้าอกด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ทั้งที่เขายังอยากเจรจาต่อรองอีกสักหน่อย แต่กลับต้องมาตายเช่นนี้
ทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่กำลังริบหรี่ลง
เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ : 0.06]
หลี่เต้า “???”
เขามองศพขององค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นด้วยความสงสัย
ไอ้หมอนี่ช่างไร้ค่าเสียจริง มีคุณสมบัติแค่เพียงเท่านี้ แย่ยิ่งกว่าร่างกายของเขาตอนเริ่มต้นเสียอีก
ช่างเถอะ ถึงจะน้อยนิดแค่ไหนก็ยังดีกว่าไม่มี
ถึงอย่างไรเสีย คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาคุณสมบัติกลับคืนไป
เสิ่นซานเพิ่งได้สติ เขาอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ฆ่าเลยหรือ?”
หลี่เต้าย้อนถามกลับ “ถ้าไม่ฆ่า แล้วจะเก็บไว้ฉลองปีใหม่หรือไร?”
เสิ่นซาน “……”
เขาเดินไปที่ข้างศพขององค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋น แล้วเริ่มค้นตามเสื้อผ้า
“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” หลี่เต้าตกใจกับการกระทำของเสิ่นซาน
ไอ้คนน่ารังเกียจคนนี้ดูลามกพอแล้ว อย่าบอกนะว่าจะเป็นพวกรักร่วมเพศด้วย?
เสิ่นซานหัวเราะหึโดยไม่หันหน้ากลับมา “ฆ่าคนแล้วค้นศพ จะปล่อยให้เสียเปล่าได้อย่างไร”
เห็นเขาค้นหาอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบสร้อยลูกปัดเส้นหนึ่งออกมาจากร่างขององค์ชายสาม เงยหน้าถามว่า “พี่ใหญ่ ลูกปัดเส้นนี้เนื้อดีนัก ท่านต้องการหรือไม่?”
เห็นเช่นนั้
