บทที่ 25 สังหารองค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นในขณะที่เหล่ากุ่ยและเสิ่นซานกำลังช่วยชีวิตผู้คนด้วยการดูดเลือด หลี่เต้าและจินเซิ่งยังคงต่อสู้กันอยู่
แม้ว่าร่างกายของหลี่เต้าจะน่าตกตะลึง สามารถกดดันจินเซิ่งได้ทุกจังหวะ แต่จินเซิ่งก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนระดับสอง
ในสภาวะที่ลมปราณยังไม่หมดสิ้น พละกำลังของเขายังคงอยู่
“ข้าจะป้องกัน! ข้าจะป้องกัน!”
เมื่อเผชิญหน้ากับดาบยาวของหลี่เต้าที่พัดกระหน่ำราวพายุฝน จินเซิ่งต้องคอยแกว่งดาบยาวป้องกันตัวไม่หยุด
ทันใดนั้น เขาพบว่าตนเองไม่ได้ป้องกันสิ่งใดอยู่
เมื่อมองอย่างระมัดระวัง จึงพบว่าอีกฝ่ายหยุดการโจมตีไปตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบ
“เจ้า……”
จินเซิ่งกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็เห็นอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาโจมตีอีกครั้ง
ในตอนนี้เองที่เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงได้หยุดชะงักไป นั่นเป็นเพราะต้องการทำลายจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา
ต้องรู้ว่าเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะปรับตัวให้เข้ากับดาบของอีกฝ่ายได้ แต่จู่ ๆ กลับหยุดลงเช่นนี้ ทำให้ร่างกายของเขาปรับตัวไม่ทัน
“หยุด!” จินเซิ่งรีบตะโกนเสียงดัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าหลี่เต้าไม่เปลี่ยนแปลง มือยังคงโจมตีไม่หยุด
จินเซิ่งเห็นดังนั้นจึงรีบกล่าวว่า “ข้าไม่สู้แล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ องค์ชายสามลั่วอวิ๋น ข้ามอบให้พวกเจ้าแล้ว”
“เจ้าทำเช่นนี้ องค์ชายสามของพวกเจ้าจะไม่เสียใจหรือ?”
“จะเสียใจหรือไม่ก็ช่าง ข้าแค่ต้องการมีชีวิตรอด”
ในต
