อนนี้จินเซิ่งทิ้งความจงรักภักดีสิ้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับองค์ชายโง่เขลาที่ไม่ยอมรับฟังผู้ใด ในใจของเขาตอนนี้มีเพียงความคิดที่อยากมีชีวิตรอดเท่านั้น
“น่าเสียดายนักที่เจ้าต้องมาเจอกับข้า” หลี่เต้าส่ายหน้าพลางเอ่ย
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” จินเซิ่งทำหน้างุนงง ในเมื่อเขาเป็นเพียงคนไร้ค่า การจะสังหารเขาก็เสียเวลาเปล่า
“หากเจ้าเจอคนอื่น บางทีเจ้าอาจรอดชีวิต แต่ข้าคงต้องขอตัดไมตรีแล้ว”
ถึงอย่างไรเขาก็ต้องฆ่าผู้คนเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้เสียเวลาไปกับอีกฝ่ายมากมายเช่นนี้ หากไม่ฆ่าอีกฝ่ายคงขาดทุนยิ่งนัก เพื่อไม่ให้ตนเองต้องเสียเปรียบ จึงต้องส่งอีกฝ่ายไปตาย
“เจ้า!” จินเซิ่งสีหน้าดำมืด ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะตามรังควานเขาถึงเพียงนี้
“ข้าจะส่งเจ้าไปด้วยดาบเล่มนี้” ทันใดนั้น หลี่เต้าก็สะบัดดาบเหล็กในมือ จังหวะการต่อสู้เปลี่ยนไปในพริบตา
“ดาบไร้นาม!”
กระบวนท่าดาบนี้เป็นผลจากการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า รวมถึงการฝึกฝนและสรุปกระบวนท่าในความคิดของเขา
แม้จะพัฒนามาจากวิชาดาบวายุ แต่ก็แตกต่างโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังมีจุดเด่นเพียงสองประการ นั่นคือความเร็วและแม่นยำ!
ฉึก!
เสียงอาวุธแทงทะลุเนื้อดังขึ้น
จินเซิ่งเพิ่งจะยกดาบยาวขึ้นเพื่อป้องกัน แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
“แค่ก แค่ก!”
จินเซิ่งกระอักเลือด ก้มมองดาบยาวที่ปักเข้าที่ลำคอของตน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนระด
