บทที่ 24 เสิ่นซานและเหล่ากุ่ย“เจ้า… เจ้าเป็นปีศาจอะไรกันแน่!” จินเซิ่งมองหลี่เต้าด้วยความตกตะลึง เพราะร่างกายของอีกฝ่ายดูเหมือนคนธรรมดา แต่พละกำลังกลับเหนือกว่ามนุษย์ปกติ
“ปีศาจหรือ?” หลี่เต้าแย้มยิ้ม “ปีศาจก็ปีศาจ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเป็นคนไร้ค่า”
เมื่อเทียบกับตัวเขาในอดีตที่ไร้ค่าราวกับขยะ หากต้องกลายเป็นปีศาจ เขายินดียิ่งนัก
“เจ้าลงมือเสร็จแล้วหรือ? ถ้าเช่นนั้นก็ถึงตาข้าแล้ว”
หลี่เต้าคว้าดาบเหล็กทมิฬขึ้นมา เท้าของเขาเหยียบลงหนึ่งครั้ง พลังมหาศาลพุ่งพาร่างของเขาทะยานไปหาจินเซิ่งดั่งกระสุนปืนใหญ่
วิชาดาบวายุ!
เมื่อฟันออกไปหนึ่งครั้ง แม้จะไม่มีพลังวิญญาณที่สามารถสร้างประกายดาบได้ แต่ด้วยพละกำลังและความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว จึงก่อให้เกิดสายลมแรงในอากาศจนเกิดระลอกคลื่นขึ้นตามธรรมชาติ
จินเซิ่งรีบยกดาบขึ้นป้องกัน ม่านตาหดเล็กลง ร่างของเขาถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวปัดกระเด็นออกไปอีกครั้ง
หลี่เต้าไม่ได้หยุดมือ เขาไล่ตามจินเซิ่งพลางเหวี่ยงดาบไปมาไม่หยุด กระหน่ำดาบวายุใส่จินเซิ่งราวกับสายลมบ้าคลั่ง เขาเข้าใจถึงแก่นแท้ของวิชาดาบวายุยิ่งขึ้น การลงมือโจมตีก็ยิ่งแยบยล
ฝ่ายตรงข้าม จินเซิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น เพราะนอกจากต้องเผชิญหน้ากับดาบที่มีพลังน่าสะพรึงกลัวแล้ว ยังต้องรับมือกับแสงดาบที่โจมตีมาจากทุกทิศทางอีกด้วย
ในเวลาเดียวกัน
องค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หวังจะได้เห็นหัวหน้
