าองครักษ์ของตนแสดงความเก่งกาจ แต่สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นจินเซิ่งที่ถอยร่นไปทีละก้าว ผู้มีหูตาสามารถมองออกได้ในแวบเดียวว่าจินเซิ่งได้ทุ่มเทสุดความสามารถแล้ว
“ไม่ได้ ข้าไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ ข้าต้องรีบไปขอความช่วยเหลือ”
สีหน้าขององค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว ปากพึมพำไม่หยุด ไม่เหลือความดื้อดึงเหมือนตอนแรกอีกแล้ว
ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจหันไปพูดกับองครักษ์ที่อยู่ข้างกาย “อย่าดูอีกเลย ถือโอกาสตอนที่หัวหน้าองครักษ์กำลังต้านทานพวกมือสังหารอยู่ รีบพาข้าออกไปจากที่นี่”
เหล่าองครักษ์ได้สติกลับมาก็พากันพยักหน้ารัว ๆ “พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายสาม”
พวกเขาก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น สู้หนีตามองค์ชายสามไปดีกว่า
ส่วนหัวหน้าองครักษ์จินเซิ่ง พวกเขาได้แต่หวังว่าเขาจะโชคดี ถึงอย่างไรในยามปกติพวกเขาต่างหากที่ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ส่วนจินเซิ่งนั้นมักจะเก็บเกี่ยวแต่ความดีความชอบ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้สึกผิดอะไร
“หืม? ทำไมถึงหอมเช่นนี้?”
เมื่อพาองครักษ์เดินเข้าไปในกระโจมทหาร กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยเข้าสู่จมูกและปากขององค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋น
ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ก็เห็นองครักษ์รอบกายล้มลงกับพื้นทันที
ถูกวางยาพิษ!
ในใจเขาขณะนี้มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น
“เจ้าคงจะเป็นองค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นกระมัง”
องค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ เมื่อก้มมองก็พบว่ามีกริชเล่มหนึ่งจ่ออยู
