บทที่ 21 การสังหารอย่างบ้าคลั่ง“พวกเจ้ามีปัญหาอะไรหรือไม่?” หลี่เต้าหันกลับไปมองทุกคน
หากคนเหล่านี้ต้องการถอยกลับ เขาก็จะไม่ขัดขวาง แต่หากจะให้เขาจากไป ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องได้สังหารสักครั้งก่อน อย่างน้อยก็ไม่ควรมาที่นี่โดยเปล่าประโยชน์
สวีหู่ไม่ได้พูดอะไร ร่างของเขาแผ่กลิ่นอายความดุดันออกมา
เจ้าบ้าตัวน้อยดูเหมือนจะเข้าใจ เขาดึงผ้าที่ปิดปากออก แล้วแยกเขี้ยวขู่ใส่ค่ายทหาร
“ข้าเคยเห็นมาทุกอย่าง เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย” แม้จะผิดพลาดไปบ้าง แต่เหล่ากุ่ยยังคงแสดงท่าทีเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
เสิ่นซานที่เหลือเป็นคนสุดท้ายเห็นว่าทั้งสี่คนไม่มีปัญหาใด ๆ จึงได้แต่ฝืนใจกล่าวว่า “แน่นอนว่าข้าก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน”
หลี่เต้าพยักหน้า “หากไม่มีปัญหาก็ไปกันเถอะ”
เขาดึงดาบเหล็กทมิฬที่เอวออกมา แล้วหมุนตัวพุ่งตรงเข้าไปในค่ายทหารทันที
“ย้าก!” สวีหู่คำรามก้อง แล้วรีบวิ่งตามไปติด ๆ เด็กบ้าที่ยืนอยู่บนบ่าของสวีหู่ก็ส่งเสียงตะโกนโหวกเหวก
เหล่ากุ่ยส่ายหน้ามองสามคนที่วิ่งพรวดพราดออกไป “พวกคนหนุ่มช่างหุนหันพลันแล่นเสียจริง”
เขาล้วงขวดยาหลายใบออกมาจากอกเสื้อแล้วเทลงในน้ำเต้า ขณะที่เดินมุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร ริมฝีปากแย้มยิ้มน่าขนลุก
เสิ่นซานมองทั้งสี่คนแล้วกัดฟัน รีบตามไปติด ๆ “หากคนพวกนี้ตาย ข้าคงไม่มีจุดจบที่ดีเช่นกัน สู้ตายดีกว่า!”
……
“เจ้าคือผู้ใดกัน?” หลี่เต้าถูกพบตัวอย่างรวดเร็ว องครักษ์ขององค์ชายส
