ามแห่งลั่วอวิ๋นรีบถามทันที
ทว่าสิ่งที่ตอบพวกเขกลับเป็นเพียงประกายวาบของคมดาบ
ในพริบตาเดียว องครักษ์ทั้งสามก็ถูกดาบเหล็กทมิฬฟันคอขาด
ในทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของหลี่เต้า
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ: 0.18]
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ: 0.20]
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ: 0.21]
เมื่อเห็นผลตอบแทนที่มีคุณภาพสูงเช่นนี้ หลี่เต้าก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ
เหล่าองครักษ์ที่อยู่ไม่ไกลมองเห็นภาพเหตุการณ์นี้ทั้งหมด
“ศัตรูอยู่นี่ ไปสังหารมันซะ!”
“ข้าก็มีศัตรูอยู่ตรงนี้! แต่ว่ามันตัวใหญ่มาก!”
“ทางนี้มีคนบ้าอยู่คนหนึ่ง!”
“นี่มันอะไรกัน ทรมานเหลือเกิน!”
อีกด้านหนึ่ง สวีหู่และคนอื่น ๆ ทยอยบุกเข้าไปในค่ายทหารจากที่ต่าง ๆ
ค่ายทหารที่เดิมทีก็วุ่นวายอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งส่งเสียงดังอึกทึกมากขึ้น
ในเวลาเดียวกัน ภายในกระโจมหลักของเผ่าลั่วอวิ๋น
“จินเซิ่ง ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงอึกทึกเช่นนี้!”
องค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นลุกขึ้น เขาขยี้ตาพลางขมวดคิ้วเอ่ยถาม
จินเซิ่งเดินไปข้างหน้าแล้วคุกเข่าลงกับพื้น “ทูลองค์ชายสาม มีศัตรูต้องการลอบสังหารพระองค์ ตอนนี้องครักษ์กำลังต่อสู้กับศัตรูอยู่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ”
“ลอบสังหารข้า?”
องค์ชายสามลั่วอวิ๋นตกใจจนสร่างเมา “เหตุใดจึงมีคนลอบสังหารข้า?”
จินเซิ่งสีหน้าบึ้งตึง นึกในใจว่าข้าไม่ได้รายงานเรื่องนี้ไปก่อนหน้านี้แล้วหรือ? สุดท้ายยั
