โจมใหญ่ขึ้น เขาเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น “องค์ชายสามโปรดดู ทหารองครักษ์ของท่านกำลังปกป้องความปลอดภัยของท่านสุดชีวิต”
วินาทีถัดมา มีเงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานมาจากที่ไกล
“องค์ชายสามระวัง!”
จินเซิ่งเคลื่อนไหวรวดเร็ว เตะเข้าใส่เงาร่างนั้นทันที แต่หลังจากที่เงาร่างนั้นตกลงบนพื้น เขาถึงได้เห็นชัดว่าคนที่ถีบไปนั้นเป็นพวกเดียวกัน
“ฆ่า!” เสียงคำรามดังขึ้น
จินเซิ่งหันกลับไปมองอีกครั้ง เห็นเพียงร่างยักษ์ที่มีใบหน้าดุดัน กำลังพุ่งตรงเข้ามายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่
นั่นคือสวีหู่ที่กำลังปลดปล่อยความป่าเถื่อนออกมา
เขาเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อทั่วร่างปรากฏชัดเจน อีกทั้งยังมีบาดแผลอยู่หลายสิบแห่งเพราะกล้ามเนื้อของเขาแข็งแกร่งเกินไป บาดแผลเหล่านี้จึงเป็นเพียงแค่รอยถลอกที่ผิวหนังเพียงเล็กน้อย หมัดทั้งสองข้างเปื้อนเลือดแดงฉาน
ในตอนนี้สวีหู่ไม่ต่างอะไรกับเสือที่คลุ้มคลั่ง ไม่เหลือเค้าความเป็นมนุษย์อีกต่อไป
เจ้าบ้าตัวน้อยยืนอยู่บนไหล่ของสวีหู่ส่งเสียงร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง แล้วกระโจนเข้าใส่ใบหน้าขององครักษ์ ใช้กรงเล็บและเขี้ยวกัดฉีกกระชากร่างอีกฝ่าย
“อ๊าก!”
องค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นที่เพิ่งเดินออกมาจากกระโจมได้เห็นภาพนี้เข้า
ปกติเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ไหนเลยจะเคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน ทั้งร่างสั่นสะท้านโดยไม่อาจควบคุม รู้สึกถึงความอุ่นชื้นที่แผ่ซ่านออกมาจากหว่างขา
“จินเซิ่ง รีบ… รีบห้ามพวกเขาเดี๋ยวนี้” องค
