์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นชี้ไปที่สวีหู่และเจ้าบ้าตัวน้อยพลางเอ่ยปาก
ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนระดับสอง จินเซิ่งสัมผัสได้ถึงสภาพขององค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นได้อย่างชัดเจน แม้เขาจะจงรักภักดีเพียงใด แต่อดไม่ได้ที่จะมีแววดูแคลนวาบผ่านดวงตา เมื่อมองดูคนบ้าสองคนอย่างสวีหู่แล้ว เขาก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
“องค์ชายสาม ข้าขอเสนอให้องครักษ์จัดการพวกมันก่อน อย่างไรเสียยังมีมือสังหารอีกสามคน ข้าควรจะอยู่คุ้มกันท่านจะดีกว่า”
องค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ความชื้นที่ทำให้เขารู้สึกอับอายจนทนไม่ไหว ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดเดียว นั่นคือต้องฆ่าสองสิ่งที่ทำให้เขาขายหน้าเสีย
“ข้าในฐานะองค์ชายสาม ขอสั่งให้เจ้าจัดการพวกมันทั้งสองคน”
“องค์ชายสาม ความปลอดภัยของพระองค์…”
“ให้องครักษ์คนอื่นมาคุ้มกันข้าก่อน เจ้าไปจัดการกับสองตัวประหลาดนั่นเสีย!”
“แต่ว่า…”
“เจ้าคิดจะขัดคำสั่งข้าหรือ?” จินเซิ่งพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าจำต้องลงมือแล้ว เพราะข้อหาขัดขืนคำสั่งผู้บังคับบัญชาที่เขาคงแบกรับไม่ไหว
จินเซิ่งออกคำสั่งให้องครักษ์สิบกว่านายที่อยู่รอบ ๆ เข้ามา “พวกเจ้าคอยคุ้มกันองค์ชายสามให้ดี”
จินเซิ่งพุ่งตัวเข้าหาสวีหู่และเจ้าบ้าตัวน้อยอย่างไม่ลังเล เขาต้องการจะล้างความอับอายที่ได้รับจากองค์ชายสามด้วยการสังหารทั้งสอง พร้อมกับระบายความไม่พอใจออกมา
“ไปตายซะ!”
จินเซิ่งพุ่งเข้าหาสวีหู่เป็นคนแรก กำปั้นหนัก ๆ ฟาดเข้าใส่ สวีหู่
