แค่คนจนคนหนึ่ง เขาไม่กล้าเตะหรอก เผลอนิดเดียวอาจจะเตะจนคนตายได้
“กับดักใช้ไม่ได้แล้ว พี่ใหญ่ ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี? คงไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้น โอกาสที่กับดักจะถูกค้นพบนั้นสูงเกินไป” นับตั้งแต่รู้ว่าหลี่เต้าเป็นหัวหน้า เสิ่นซานก็เรียกพี่ใหญ่ไม่ขาดปาก ทั้งที่เขาอายุมากกว่าหลี่เต้า แต่ก็มุ่งมั่นที่จะเกาะขาคนเก่งเพียงอย่างเดียว
“ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้” “เช่นนั้น……” “รอให้พวกเขาพักผ่อนก่อน แล้วค่อยโจมตี” หลี่เต้ามองท้องฟ้าแล้วตัดสินใจทันที
“การโจมตีกลางดึก?” เสิ่นซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเตือนว่า “พี่ใหญ่ พวกนั้นมีกำลังพลถึงสามร้อยคน อีกทั้งยังไม่รู้ว่าในนั้นจะมียอดฝีมือหรือไม่ การโจมตีกลางดึกจะเชื่อถือได้หรือ? หากถูกพวกเขาจับได้จะทำเช่นไร?” “ถูกจับได้หรือ? ถ้าเช่นนั้นก็ฆ่าให้หมด จะได้ไม่มีใครรู้” หลี่เต้าตอบตรง ๆ “???” เสิ่นซานทำหน้างุนงง เจ้ารู้ตัวบ้างหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรออกมา ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจโจมตีในตอนดึก
เหล่ากุ่ยรับหน้าที่วางยาพิษ เจ้าบ้าตัวน้อยกับสวีหู่รับหน้าที่สร้างความวุ่นวาย หากถูกจับได้ ส่วนหลี่เต้ารับหน้าที่บัญชาการ ส่วนเสิ่นซานได้รับภารกิจสำคัญ ให้สังหารองค์ชายสามแห่งเผ่าลั่วอวิ๋น แต่ใครจะทำอะไรได้ ในเมื่อวิชาตัวเบานั้นเป็นความเชี่ยวชาญที่สุดของเขา แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงสิ่งที่เห็นภายนอกเท่านั้น จุดประสงค์หลักของหลี่เต้าคือการใช้ประโยชน์จากท
