หารทางเหนือกว่าสามร้อยนายเพื่อเก็บคุณสมบัติ
“พี่ใหญ่ หากข้าถูกจับตัวไป ท่านต้องช่วยข้าด้วยนะ” เมื่อรู้ว่าตนเองต้องรับผิดชอบภารกิจลอบสังหารองค์ชายสามแห่งเผ่าลั่วอวิ๋น เสิ่นซานรู้สึกกังวลใจอย่างยิ่ง เขากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง หลี่เต้าก้าวเข้าไปตบบ่าของเสิ่นซาน “ความพยายามคือหนทางสู่ชัยชนะ”
เวลาผ่านไปช้า ๆ ยามราตรีมืดสลัวลงเรื่อย ๆ ค่ายขององค์ชายสามแห่งลั่วอวิ๋นค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงกองไฟที่ยังไม่ดับมอดอยู่ในความมืด หลี่เต้านำคณะสี่คนค่อย ๆ ย่องเข้าใกล้ค่ายพัก เพราะระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก อีกทั้งทุกคนล้วนมีวรยุทธ์คล่องแคล่ว จึงยังไม่มีผู้ใดค้นพบการเคลื่อนไหวของพวกเขา “เหล่ากุ่ย ใส่ยาพิษลงไปหน่อย” หลี่เต้าหันไปพูดกับคนแก่ที่อยู่ข้าง ๆ
“เจ้าต้องการยาพิษชนิดใด ข้ามี……” เขาพูดพลางล้วงขวดยาออกมา แต่ถูกหลี่เต้าห้ามไว้ทันที “ไม่ต้องสนใจว่าเป็นยาพิษอะไร ขอแค่ทำให้พวกมันไม่ตื่นมาอีกก็พอ” “เข้าใจแล้ว เจ้าต้องการจะ…” เห็นอีกฝ่ายกำลังจะพูดต่อ หลี่เต้าจึงหันไปมองเสิ่นซานทันที “รอให้เหล่ากุ่ยวางยาเสร็จ เจ้าก็ไปลงมือซะ” “พี่ใหญ่ อย่าทิ้งข้าไปนะ”
“รู้แล้ว อย่าพูดมากเลย” เมื่อพูดจบ หลี่เต้าก็เหลือบมองไปทางสวีหู่และเจ้าบ้าตัวน้อยที่อยู่ด้านข้าง ตอนนี้สวีหู่ทำตามทุกอย่างที่เขาพูด ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลย ส่วนเด็กบ้านั้น ตอนนี้ถูกอุดปากแน่น เขาพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่เมื่อเห็นสายตาของหลี่เต้าก็สงบลงใ
