บทที่ 17 เจ้าช่างไร้มนุษยธรรมจริงๆสองคนเดินมาที่โต๊ะหิน วางมือลงบนโต๊ะพร้อมกัน แม้ว่ามือของหลี่เต้าจะไม่เล็ก แต่เมื่อเทียบกับมือใหญ่ของเจ้ายักษ์แล้วก็ดูเล็กไปถนัดตา
“สู้ ๆ” แม้จะรู้ว่าโอกาสชนะนั้นมีน้อย แต่เสิ่นซานยังเข้าไปให้กำลังใจหลี่เต้าอยู่ด้านข้าง ถึงอย่างไรก็ควรพูดในแง่ดีมากกว่าแง่ร้าย “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเป็นผู้ตัดสินเอง” เว่ยอวิ๋นก้าวมาข้างหน้า จับมือทั้งสองคนไว้ แล้วประกาศ “เริ่ม!”
หลี่เต้าและเจ้ายักษ์ต่างออกแรงพร้อมกัน ในวินาทีถัดมา หลี่เต้ารู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ส่งผ่านมาจากข้อมือ เพียงชั่วครู่ มือของเขาก็ถูกกดลงไปอีกด้านหนึ่ง เขาสูดลมหายใจลึก กล้ามเนื้อพองขึ้นตามมาด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปน มือทั้งสองข้างค้างอยู่กลางอากาศ
เจ้ายักษ์ออกแรงกดลงไม่ได้ หลี่เต้าก็ไม่สามารถต้านทานได้ชั่วคราว พละกำลังที่มากกว่าคนทั่วไปสิบเท่ายังไม่อาจเอาชนะเจ้ายักษ์ได้ ต้องยอมรับว่าพละกำลังนี้เป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง มือของทั้งสองคนค้างอยู่กลางอากาศ ไม่มีใครทำอะไรได้
อาจเป็นเพราะแรงที่ทั้งสองปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ค่อย ๆ กระทบไปยังโต๊ะหิน ทุกคนจึงเห็นว่าโต๊ะหินเริ่มสั่นสะเทือน รอยแตกหลายสายปรากฏขึ้นโดยมีข้อศอกของทั้งสองเป็นจุดศูนย์กลาง จู่ ๆ โต๊ะหินก็แตกออกพร้อมกับเสียงดังกึก! ทั้งสองละมือออกจากกันโดยสัญชาตญาณ ทิ้งไว้เพียงเศษหินที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น
“จะตัดสินอย่างไรดี?” เสิ่นซานรีบหันไป
