จะเรียกว่าลักพาตัวได้อย่างไร?”
เว่ยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นพลางยิ้มพูดว่า “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมโจรขโมยอย่างเจ้าถึงต้องมาอยู่ในค่ายนักโทษประหารแห่งนี้?” เสิ่นซานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “หรือว่าเป็นเพราะเด็กคนนั้น?” “อืม เด็กคนนั้นคือน้องเขยของฮ่องเต้ หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้เจ้าก็แค่โจรขโมยธรรมดาคนหนึ่ง คงไม่มีค่าพอให้องครักษ์เสื้อแพรต้องลงมือกับเจ้าหรอก”
น้องเขยของฮ่องเต้? เสิ่นซานรู้สึกราวกับพังทลายลงในทันที ส่วนหลี่เต้าที่อยู่ด้านข้างไม่ได้สนใจการสนทนาของคนทั้งสอง เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเว่ยอวิ๋นถึงได้มอบสิ่งนี้ให้แก่เขา เห็นได้ชัดว่าตามที่เว่ยอวิ๋นกล่าว เขาต้องเป็นหัวหน้าของคนทั้งห้า เมื่อมองดูคนสี่คน เขารู้สึกว่าการเป็นหัวหน้าครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
