องปีผ่านไป ปีเหยียนหยวนที่สิบห้า ค่ายกลเคลื่อนย้ายของรัฐฮวงเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ
ตอนนี้ตั้งอยู่ที่เมืองซุนเทียนเพียงแห่งเดียว
ในปีนี้เจียงเทียนมิ่งมีอายุครบสามขวบแล้ว!
แม้จะอายุสามขวบแล้วแตรูปลักษณ์ยังดูเหมือนทารกน้อย เพียงแต่ว่องไวขึ้นมากและพูดจาได้คล่องแคล่ว
แม้ร่างกายจะไม่เติบโตนักแต่พลังปราณและโลหิตกลับพุ่งพรวดขึ้นเรื่อยๆ
หากวัดเฉพาะพละกำลังในลานเรือน นอกจากเจียงฉางเชิงแล้ว ไม่มีมนุษย์หรือปีศาจตนใดเทียบได้เลย
ช่วงเที่ยงตรง เจียงฉางเชิงกำลังหลอมโอสถ
เจียงเทียนมิ่งซึ่งสวมตูโตว [1] สีแดงเดินเข้ามาดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ แล้วพูดเสียงนุ่มนิ่มว่า
“ท่านปู่ทวด ข้าก็อยากกินด้วย”
ไปฉีเบิกตาโตตะโกนว่า “เจ้าเด็กนี่ไยถึงกล้ามาแย่งโอสถกับพวกเรา เจ้าวิปริตเกินพออยู่แล้วนะ!”
เจียงเทียนมิ่งหันไปทำหน้าเยาะเย้ยจนมันโมโหกระโจนเข้าใส่ เขารีบกระโดดหลบทันที
ไม่ว่าไปฉีจะไล่ตามอย่างไรก็ไม่มีทางจับเจ้าหนูคนนี้ได้เลย
เจียงฉางเชิงมองการไล่ล่าครึกครื้นตรงหน้าแล้วเผยรอยยิ้มออกมา
เขานึกถึงช่วงเวลาที่เคยสั่งสอนเจียงจื่ออวิ้กับเจียงชิ่วในอดีตขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
กาลเวลานี่ช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน
ตอนนั้นเองหวงเทียนก็เดินเข้ามากล่าวอย่างระมัดระวัง
“นายท่าน ข้ากับเฮยเทียนจะได้ลงเขาเมื่อไรหรือ”
แม้สองปีศาจแมวนี้จะดูตัวเล็ก แต่แท้จริงล้วนบรรลุขั้นจักรวาลแล้ว และอยู่ไม่ห่างจากขั้นถ้ำสวรรค์มากนัก
มีพลังพอปกป้องตนเ
