งชายอ้วนทันที ขณะที่เสิ่นซานกำลังจะพุ่งเข้าหาเขา หลี่เต้าก็เตะเสิ่นซานกระเด็นไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ
หลังจากที่เสิ่นซานถูกเตะกระเด็นออกไป เด็กบ้าที่อยู่ด้านหลังของเขาก็ฉวยโอกาสพุ่งเข้าหาหลี่เต้า เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กบ้าที่คลุ้มคลั่ง หลี่เต้าก็ยื่นมือออกไปคว้าคอของเด็กบ้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว
เขาใช้มือเดียวยกเด็กบ้าที่ดิ้นรนอยู่กลางอากาศ เนื่องจากแขนขาสั้นเกินไป จึงได้แต่ขยุ้มและคำรามใส่หลี่เต้า
“เจ้าใช้แรงมากเกินไปแล้ว” เสิ่นซานลุกขึ้นจากพื้น เห็นเด็กบ้าถูกจับได้แล้วจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างน้อยใจ หลี่เต้าเพียงแค่มองด้วยสายตาดูแคลนแวบหนึ่ง จากนั้นเขา ก็หันไปมองคนบ้าตัวเล็กในมือของตน
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม สิ่งแรกที่ต้องทำคือจัดการกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กนี้ให้ได้เสียก่อน มิเช่นนั้นการทำงานร่วมกันในอนาคตคงจะยุ่งยากมาก เมื่อเห็นว่าคนบ้าตัวเล็กยังคงพยายามข่วนและกัดคนอยู่ หลี่เต้าแย้มยิ้มบาง ๆ พลางพูดกับตัวเองว่า “ข้าจะให้เจ้าได้ลองสัมผัสกังหันลมขนาดใหญ่สักหน่อย” พูดจบ เขาก็ยกร่างของคนบ้าตัวน้อยขึ้นมาแล้วหมุนไปรอบ ๆ
หนึ่งรอบ… สองรอบ… สิบรอบ… มือของหลี่เต้าหมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ตอนแรกคนบ้าตัวน้อยยังบิดตัวได้สองสามที แต่เมื่อจำนวนรอบที่หมุนถึงจุดหนึ่ง เขาก็ทนไม่ไหว ดวงตาที่เคยบ้าคลั่งกลายเป็นความหวาดกลัว ไร้ทางสู้ และสุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นความสับสนวุ่นวาย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เสิ่นซานและ
