ในที่สุดหลี่เต้าก็เดินมาถึงปลายทางเดิน ห้องหนึ่งปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขา
เขามองเห็นผู้คนในห้องได้อย่างชัดเจน สี่คนนั้นล้วนมีลักษณะเด่นเฉพาะตัว
ในจำนวนนั้น คนที่อยู่ใกล้หลี่เต้าที่สุดสูงราวหนึ่งจั้ง (ประมาณ 3.33 เมตร) รูปร่างบึกบึน เพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก็สามารถทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันอันน่าหวาดกลัวได้
สิ่งสำคัญที่สุดคือกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา มันทำให้หลี่เต้ารู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ป่า
อาจเป็นเพราะสายตาของหลี่เต้าจ้องมองอย่างไม่เกรงใจเกินไป อีกฝ่ายจึงหันขวับมามองทันที สายตาของทั้งสองปะทะกันโดยตรง ในชั่วขณะนั้น หลี่เต้ารู้สึกราวกับว่าตนเองถูกเสือจ้องมองอยู่
ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ คนร่างใหญ่หันกลับไปพิงผนังอย่างเหม่อลอย
ต่อมา สายตาของหลี่เต้าก็เลื่อนไปยังร่างเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ อีกฝ่าย เขาไม่ได้ดูตัวเล็กเพราะเปรียบเทียบกับคนร่างใหญ่นั่น แต่เพราะคนคนนั้นมีรูปร่างเล็กอยู่แล้ว
ส่วนสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรยี่สิบ ร่างกายผอมแห้ง ผมเผ้ารุงรัง แต่ถึงกระนั้นหลี่เต้ากลับรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความป่าเถื่อนที่มากกว่าจากร่างเล็ก ๆ นั่นไม่น่าจะเป็นความดุร้าย แต่เป็นความบ้าคลั่งมากกว่า
ร่างเล็กรู้สึกถึงสายตาของหลี่เต้าและหันกลับมามองทันที
เสียงขู่คำรามดังขึ้น ร่างเล็กเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งล่าง อีกฝ่ายแสดงสีหน้าข่มขู่ใส่หลี่เต้า เมื่อเปิดปาก ภายในก็เต็มไปด้วยฟ
