งบนิ่งว่า “ช่วงนี้มีการปะทะตามชายแดนค่อนข้างมาก นักโทษประหารก็ถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน”
จากน้ำเสียงนั้นสามารถเห็นได้ว่านักโทษประหารไม่ได้ถูกมองว่าเป็นมนุษย์เลย พวกเขาถูกมองเป็นเพียงคนไร้ค่าเท่านั้น
เมื่อพูดจบ หัวหน้าหลิวก็ใช้หางตาสังเกตสีหน้าของหลี่เต้า เมื่อพบว่าไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงอธิบายว่า “แต่เจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าแตกต่างจากพวกเขา เพราะเจ้ามีคุณค่ามากกว่า ดังนั้นเจ้าจะไม่ถูกมองว่าเป็นคนไร้ค่า”
หลี่เต้าพยักหน้า ไม่ได้สนใจคำพูดนั้น ในสายตาของเขา ตราบใดที่คนผู้นั้นสมควรตาย การถูกใช้เป็นของสิ้นเปลืองก็เป็นเรื่องปกติ อย่างไรเสียพวกเขาก็ควรตายอยู่แล้ว หากโหดร้ายกว่านี้อีกนิด บางคนอาจจะอยากตายแต่กลับไม่มีโอกาสได้ตายด้วยซ้ำ
…… ขณะที่ทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ไม่นานประตูบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หลี่เต้าหันกลับมาถามว่า “หัวหน้าหลิว ที่นี่คือที่ใดหรือ?”
หัวหน้าหลิวอธิบายว่า “ที่นี่คือสถานที่ที่ข้าต้องการพาเจ้ามา เมื่อเข้าไปแล้วเจ้าจะรู้ว่าครั้งนี้ข้าเรียกเจ้ามาด้วยเรื่องอะไร”
“แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ไม่ใช่เรื่องร้ายแน่นอน ตรงกันข้ามอาจเป็นเรื่องดีก็ได้ ส่วนจะเป็นอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง”
หัวหน้าหลิวทิ้งท้ายด้วยประโยคที่มีความหมายลึกซึ้ง แล้วเปิดประตูทำท่าเชื้อเชิญให้เข้าไป
เรื่องดีหรือ?
หลี่เต้าส่ายหน้า เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วก็ได้แต่ค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าวเท่านั้น
เมื่อเดินผ่า
