ราะห์ในความคิด เขาก็ปรับปรุงวิชาดาบวายุให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้น
เขาตัดทอนท่าที่ต้องใช้พลังลมปราณบางส่วนออกไป และแทนที่ด้วยท่าที่เหมาะสมกับร่างกายของเขา ตอนนี้วิชาดาบวายุที่ได้รับการปรับปรุงแล้ว เหมาะสำหรับการสังหารศัตรูบนสนามรบมากขึ้น
หนึ่งวันผ่านไป
หลี่เต้ากำลังนั่งหลับตาพักผ่อนจิตใจอยู่ที่มุมห้องขัง ในขณะนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
เขาลืมตาขึ้นและมองไปตามทิศทางนั้นทันที
ไม่นานนักใบหน้าของหัวหน้าหลิวก็ปรากฏขึ้นนอกห้องขัง
“เก้าห้าสองเจ็ด ออกมาสักครู่” ผู้คุมเปิดประตูคุก ตะโกนเรียกหาหลี่เต้าที่อยู่ด้านใน
หลี่เต้าลุกขึ้นปัดฝุ่น แล้วเดินออกมาจากประตูคุก
“มีภารกิจอีกแล้วหรือ?” หลี่เต้าถามออกไปตรง ๆ
หัวหน้าหลิวส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่มีภารกิจอะไร ที่เรียกเจ้ามาครั้งนี้เป็นเรื่องอื่น”
“เรื่องอะไรหรือ?” หลี่เต้าแสดงสีหน้าสงสัยใคร่รู้ ในสายตาของเขา นอกจากการฆ่าคนแล้ว เขาก็ไม่น่าจะมีประโยชน์อื่นใด
หัวหน้าหลิวส่งสัญญาณให้ผู้คุมไขโซ่ตรวนที่มือและเท้าของหลี่เต้าออก จากนั้นก็เรียกเขา “เจ้าตามข้ามา แล้วจะรู้เอง”
กล่าวจบ เขาก็เดินเข้าไปในคุกมืด
หลี่เต้าถูมือทั้งสองข้าง มองแผ่นหลังของหัวหน้าหลิวแล้วค่อย ๆ เดินตามไป
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ห้องขังโดยรอบยิ่งว่างเปล่า จนในที่สุดห้องขังหลายห้องไม่มีนักโทษประหารอยู่เลย
“ที่นี่ไม่มีคนหรือ?” หลี่เต้าถามขึ้น
หัวหน้าหลิวมองดูห้องขังที่ว่างเปล่า แล้วกล่าวอย่างส
