องจากทหารม้าชาวเหนือยอมจำนน ทหารต้าเฉียนที่เหลือจึงเริ่มมัดเชลยศึกและทำความสะอาดสนามรบเช่นเดียวกับครั้งก่อน
“สิ่งนี้จำเป็นต้องส่งมอบหรือไม่?”
หลี่เต้าเขย่าสิ่งของในมือพลางถาม
เมื่อเก็บหนังสือสองเล่มนี้ได้ เขาก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง เพราะหลังจากกลับไป นักโทษประหารทุกคนต้องถอดเสื้อผ้าและชำระล้างร่างกายแล้วเปลี่ยนเป็นชุดนักโทษบาง ๆ ไม่สามารถซ่อนสิ่งใดไว้ได้เลย
เว้นแต่…
หลี่เต้ายอมตายเสียดีกว่าที่จะยอมรับมัน หัวหน้าหลิวมองดูแวบหนึ่ง แล้วกล่าวตามตรงว่า “ตามหลักการแล้ว สิ่งของที่ยึดได้จากสนามรบทั้งหมดจะต้องส่งมอบขึ้นไป แต่ว่า…”
พูดถึงตรงนี้ เขาหันหลังก้มหน้ากระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า “แต่บางครั้งก็มีข้อยกเว้น สิ่งนี้เจ้าเก็บไว้เองเถอะ ข้าจะทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
หลี่เต้ามองแผ่นหลังของหัวหน้าหลิวแล้วยิ้มพลางส่ายหน้า ดูเหมือนว่าการแสดงออกทั้งสองครั้งนี้ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจบ้างแล้ว
หากจะกล่าวตามตรง หลี่เต้ารู้สึกชอบคนผู้นี้อยู่ไม่น้อย ด้วยเหตุที่อีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาด้วยความเต็มใจ
เมื่อเก็บหนังสือทั้งสองเล่มไว้ในอกเสื้อแล้ว เขาตั้งใจว่าจะนำกลับไปลองฝึกฝนดูในยามค่ำคืน แม้ว่าเมื่อตอนเป็นเด็ก นักพรตเต๋าผู้นั้นได้กล่าวว่าเขาเกิดมาพร้อมกับเส้นลมปราณที่ขาดสะบั้น ไม่มีทางฝึกฝนวิชาได้ แต่หากว่านักพรตเต๋าสายตาพร่ามัวเล่า ? ถึงอย่างไรในยุคนี้ก็มีคนแก่หลอก
