ลวงอยู่มากมาย
……ครึ่งชั่วยามต่อมา สนามรบถูกทำความสะอาดเสร็จสิ้น ทุกคนก็มารวมตัวกันพร้อมหน้า
หัวหน้าตระกูลหลิวถามทหารที่อยู่ข้างกายว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
ทหารพยักหน้าตอบ “นับจำนวนเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“อ่านให้ข้าฟังอีกครั้ง”
ทหารผงกศีรษะ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วอ่านว่า “ในการรบครั้งนี้ ค่ายนักโทษประหารส่งคนออกมาห้าสิบห้าคน ห้าสิบสี่คนเสียชีวิต เหลือรอดเพียงคนเดียว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ทหารของต้าเฉียนที่เหลืออยู่ทั้งหมดต่างจ้องมองไปยังหลี่เต้าที่กำลังพิงต้นไม้อยู่ไม่ไกลนัก
สำหรับหลี่เต้า บรรดาทหารแห่งต้าเฉียนบางคนเพิ่งได้พบเขาเป็นครั้งแรก ในขณะที่บางคนก็เป็นครั้งที่สอง แต่ไม่ว่าจะเป็นการพบกันครั้งที่เท่าไหร่ หลี่เต้าก็ทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งไว้ให้แก่พวกเขาทั้งหมด
เมื่อได้ยินว่าเหลือเพียงตัวเขาคนเดียว สีหน้าของหลี่เต้ามิได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก หรืออาจกล่าวได้ว่าเขารู้ชัดถึงเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว ถึงอย่างไร แม้แต่เขาเองก็เกือบจะสิ้นชีวิตใต้คมดาบของหัวหน้าชาวเหนือป่าเถื่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลุ่มนักโทษประหารธรรมดาเลย
รายงานของทหารยังคงดำเนินต่อไป เมื่อสรุปยอดครั้งสุดท้าย การซุ่มโจมตีทหารม้าชาวเหนือครั้งนี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นชัยชนะที่แลกมาด้วยความสูญเสียอย่างยับเยิน
หัวหน้าชาวเหนือเสียชีวิต ทหารม้าชาวเหนือกว่าร้อยนายเสียชีวิตถึงแปดในสิบส่วน เหลือประมาณยี่สิบนายเท่านั้น
