อย่างไร!”
ครั้งนี้หัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานปะทะกับหัวหน้าหลิวอีกครั้ง เมื่อเทียบกับครั้งก่อน ครั้งนี้ดาบของเขาทั้งหนักและเร็วกว่าเดิม
เสียงหนึ่งดังขึ้น!
หัวหน้าหลิวพบว่าดาบยาวในมือของเขาหักออกเป็นสองท่อน สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนไปในทันที
“ไปตายซะ!”
หัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานหัวเราะลั่นพลางเหวี่ยงดาบยาวในมือฟันลงมาอย่างรวดเร็ว ท่าทางราวกับจะฟันหัวหน้าหลิวให้ขาดเป็นสองท่อนในคราวเดียว
เมื่อเห็นภาพนี้หัวหน้าหลิวม่านตาหดเล็กลง สีหน้าราวกับชีวิตใกล้จะสิ้นสุดแล้ว
ในขณะเดียวกันนั้น ดาบยาวเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปักกั้นระหว่างทั้งสองคน ขวางการโจมตีนี้ไว้ได้ทัน หัวหน้าหลิวถูกดึงออกมาจากระยะโจมตีของหัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมาน
“ใครกัน!” เมื่อเห็นว่าแผนการของตนถูกขัดขวางอีกครั้ง หัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานก็ตะโกนด้วยความโกรธแค้น
เมื่อมองเห็นชัดเจน เขายิ่งโกรธมากขึ้น เพราะคนที่ช่วยชีวิตนั้นคือคนที่ขัดขวางแผนการของเขานั่นเอง
หลี่เต้าหันไปมองหัวหน้าหลิวที่เขาช่วยเอาไว้แล้วยิ้มเบา ๆ พลางกล่าวว่า “หัวหน้าหลิว ท่านเคยช่วยข้าหนึ่งครั้ง ข้าก็ช่วยท่านหนึ่งครั้ง พวกเราถือว่าไม่ติดค้างกันแล้ว”
หัวหน้าหลิวได้สติกลับมาแล้วหัวเราะดังลั่น “ยังหรอก ก่อนหน้านี้เจ้ายังมีกำลังที่จะหลบหลีกได้ แต่ข้านั้นรอความตายอย่างเดียว ดังนั้น ถือว่าข้ายังติดค้างเจ้าอีกหนึ่งครั้ง”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็เหลือบมองหัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งมี
