“อ๊าก!” เมื่อเผชิญกับเสียงร้องโหยหวนของคนแก่ สีหน้าหลี่เต้ายังไม่เปลี่ยนแปลง เขายิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า “แม้แต่ตัวอักษรคำว่าตายยังไม่รู้จัก ยังจะมาเป็นขุนนางอีกหรือ?” ภายใต้ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทง คนแก่ผู้นั้นรู้สึกหวาดกลัว รีบวิงวอนขอความเมตตา “อย่าฆ่าข้าเลย ข้าจะไม่กินแล้ว อย่าฆ่าข้าเลย!”
“พวกคนเลวสมควรตาย” เมื่อพูดจบ หลี่เต้าก็เตะเขาออกไป! คนแก่คนนั้นลอยกระเด็นราวกับภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนัง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงร่วงลงมา ที่ท้ายทอยมีเลือดสดไหลนองเต็มไปหมด ในตอนนั้นเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ: 0.09] เมื่อเห็นระบบแจ้งเตือน หลี่เต้าก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เขาไม่คิดว่าชายชราผมขาวโพลนผู้นี้จะมีร่างกายที่แข็งแรงถึงเพียงนี้ แต่เมื่อนึกถึงอาชีพของเขา ก็เข้าใจได้ทันที หากเป็นพ่อค้าทาสที่ไม่แข็งแรง คงถูกคนอื่นฆ่าตายไปนานแล้ว สตรีบางคนหรือผู้อาวุโสบางท่านมีความชำนาญในการใช้ประโยชน์จากสภาพของตนเอง เพื่อหลอกให้ผู้อื่นไว้วางใจ และในชั่วขณะที่ผู้อาวุโสแสดงสีหน้าเมตตา หลี่เต้าก็คาดเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้ทันทีท้ายที่สุดแล้ว การที่คนชราผู้หนึ่งสามารถมีชีวิตรอดในค่ายนักโทษประหารนี้ได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยหากปราศจากความสามารถบางอย่าง
อีกทั้งน้ำเสียงที่ใช้พูดกับเขานั้น ช่างคล้ายคลึงกับรอยยิ้มของพวกค้ามนุษย์สูงอายุที่เขาเคยเห็นในภาพถ่ายในชาติก่อน หากอยู่ภายนอก การยิ้มเช่
