นนั้นคงไม่เป็นไร แต่การที่อีกฝ่ายกล้าเผยรอยยิ้มเช่นนั้นในค่ายนักโทษประหาร แสดงว่าคงเห็นเขาเป็นคนโง่เต็มประดาแล้ว หลังจากจัดการคนแก่นั่นเสร็จ หลี่เต้าก็นั่งลงกินอาหารต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาจเป็นเพราะความโหดร้ายของเขาในครั้งนี้ ได้ทำลายความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของบางคนลงอีกครั้ง จึงไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาอีก
เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของหลี่เต้ารู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอาชีพของคนแก่คนนั้นเป็นพวกค้าทาส หากเป็นอาชญากรทั่วไป เขาอาจจะยังพอทนได้บ้าง แต่สำหรับพวกค้าทาสแบบนี้ เขาไม่มีความอดทนแม้แต่น้อย หลังหลี่เต้าอิ่มหนาสำราญแล้ว เขาก็เอนหลังพิงกำแพง เหล่านักโทษประหารรอบข้างต่างมองดูหลี่เต้าด้วยสายตาผิดหวัง เมื่อเห็นว่าเขาแทะกระดูกไก่จนสะอาดไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเล็กชิ้นน้อย พวกเขายังคิดว่าจะได้เลียกระดูกสักหน่อย แต่ไม่คาดคิดว่าแม้แต่ขนไก่สักเส้นก็ไม่เหลือไว้ให้
หลี่เต้าไม่สนใจปฏิกิริยาของคนเหล่านี้ เพียงนำคุณสมบัติที่เพิ่งได้รับมาเพิ่มให้กับร่างกายของตน
[นายท่าน: หลี่เต้า][พลังกาย: 4.49]เขาพยายามอย่างหนัก จนกระทั่งแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง!
[คุณสมบัติที่ใช้ได้: 0] หลี่เต้ามองดูโซ่ตรวนบนมือ คิดว่าตอนนี้มันคงไม่สามารถพันธนาการเขาได้อีกแล้ว แม้ว่าโซ่ตรวนจะไม่สามารถผูกมัดได้ แต่สถานะนักโทษประหารนั้นยังคงผูกมัดเขาอยู่ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องรอต่อไป
…… ไม่นานนัก สามวันก็ผ่านพ้นไป หลี่เต้าอยู่ในค
