ุกมืดโดยไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนหลับหรือไม่ก็นั่งหลับตาพักผ่อนจิตใจ อย่างไรก็ตาม ในใจของเขาไม่ได้รู้สึกร้อนรนแต่อย่างใด หากเขาไม่แสดงพลังความสามารถออกมาคงไม่เป็นไร แต่เมื่อเขาเผยศักยภาพของตนออกมาแล้ว เขาเชื่อว่าหัวหน้าหลิวและผู้คนในค่ายทหารคงไม่ปล่อยให้เครื่องมือที่มีประโยชน์เช่นเขาหลุดมือไปแน่ ในขณะนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากนอกประตู ผู้คุมคนหนึ่งปรากฏตัวที่หน้าประตูคุก เขาเปิดประตูคุกพลางตะโกนเข้าไปในห้องขัง “เก้าห้าสองเจ็ด ออกมาหน่อย”
หลี่เต้าลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วลากโซ่ตรวนที่มือและเท้าเดินออกไปนอกประตูคุก ระหว่างนั้น เขายังเห็นผู้คนมากมายในคุกมองเขาด้วยสีหน้าสมน้ำหน้า ในสายตาของพวกเขา การที่หลี่เต้ารอดชีวิตกลับมาจากภารกิจนักโทษประหารครั้งแรกนั้นเป็นเพียงเพราะโชคดี แต่ครั้งที่สองเขาจะต้องตายอยู่ข้างนอกอย่างแน่นอน หลังจากเดินออกมาจากคุก ไม่นานหลี่เต้าก็พบกับคนคุ้นเคย “เก้าห้าสองเจ็ด ข้าไม่ได้ผิดคำพูดใช่หรือไม่?” เมื่อพบกับหลี่เต้า หัวหน้าหลิวก็เอ่ยปากทักทายขึ้นมาก่อน
หลี่เต้าแย้มยิ้มเล็กน้อย “ไก่อร่อยมาก สุราก็ดี” อาจเป็นเพราะเคยติดต่อกันมาก่อน หัวหน้าหลิวจึงแสดงท่าทีสนิทสนม ก้าวเข้ามาตบไหล่หลี่เต้าพลางหัวเราะเบา ๆ “หากครั้งนี้เจ้าสามารถทำภารกิจสำเร็จได้ ข้าจะให้รางวัลเป็นสองเท่าของครั้งก่อน” เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็ขมวดคิ้ว “หัวหน้าหลิว ดูเหมือนว่าภารกิจครั้งนี้จะไม่ง่ายกระ
