บบเดินผ่านมา หัวหน้าหลิวไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง เพียงแค่กะพริบตาแล้วมองดูเสื้อผ้าของหลี่เต้า นี่น่าจะถือว่าเป็นการยอมรับโดยปริยาย
ส่วนขั้นตอนต่อไปก็คล้ายกับภารกิจก่อนหน้านี้ หลี่เต้าและคณะถูกนำตัวออกจากคุกมืด พวกเขาถูกพาไปยังกระโจมทหารเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นหัวหน้าหลิวก็อธิบายภารกิจให้พวกเขาฟัง เมื่อกลุ่มนักโทษประหารได้ยินว่าภารกิจคือการซุ่มโจมตีกองทัพม้าของชนเผ่าเป่ยหมาน พวกเขาต่างแสดงสีหน้าไม่เต็มใจ แต่เมื่อเห็นทหารต้าเฉียนรอบ ๆ ชักดาบออกมาครึ่งหนึ่ง ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรมากไปกว่านั้น หากตอนนี้ตื่นตระหนกก็จะต้องตายที่นี่ หัวหน้าหลิวอาจเร่งรีบเนื่องจากภารกิจเร่งด่วน หลังจากอธิบายภารกิจแล้วจึงสั่งให้ทหารแจกอาวุธทันที คราวนี้แตกต่างจากครั้งก่อน อาวุธที่ส่งมาถึงหน้าหลี่เต้าไม่ใช่อาวุธเก่า ๆ แต่เป็นดาบยาวสองเล่มใหม่เอี่ยม ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้นักโทษประหารที่ได้รับอาวุธเก่า ๆ รอบข้างรู้สึกไม่พอใจในทันที
“ข้าไม่ยอม เหตุใดพวกเราถึงได้แต่ของเก่า ๆ พัง ๆ ในขณะที่อาวุธของเขาใหม่เอี่ยมเช่นนั้น ข้าก็ต้องการอาวุธใหม่เช่นกัน!”“ใช่แล้ว พวกข้าก็ต้องการอาวุธใหม่ด้วย ทำไมพวกเราเป็นนักโทษประหารเหมือนกัน แต่เขากลับได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างจากพวกข้า”“พวกเจ้านี่ช่างเลือกที่รักมักที่ชัง ไอ้หน้าหวานคนนั้นไม่สมควรได้อาวุธดี ๆ เช่นนั้น”
เหล่านักโทษประหารเริ่มใช้คำพูดแสดงความไม่พอใจในใจของพวกเขาอย่างรวดเร
