็ว “หุบปากเดี๋ยวนี้!” ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้คำพูดของนักโทษประหารทั้งหมดหยุดชะงักลงในทันที หัวหน้าหลิวมองดูกลุ่มนักโทษประหารพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากพวกเจ้าต้องการอาวุธเช่นเดียวกับเก้าห้าสองเจ็ด ก็ไปแย่งชิงมาจากมือทหารชนเผ่าเป่ยหมานเองเถิด ถ้าแย่งมาได้ข้าก็จะมอบให้”
“แล้วเขาล่ะ?” หัวหน้าหลิวหัวเราะเบา ๆ มองไปยังคนที่พูด “ขออภัยด้วย ดาบสองเล่มนั้นเป็นของที่เขาแย่งชิงมาจากทหารชนเผ่าเป่ยหมานในภารกิจครั้งก่อน” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กลุ่มนักโทษประหารทั้งหมดต่างแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อ อาจเป็นเพราะภารกิจครั้งนี้ค่อนข้างสำคัญ ดังนั้นนักโทษประหารที่ถูกคัดเลือกมาจึงดูแข็งแรงกันทั้งหมด ถึงแม้ว่าหลี่เต้าจะผ่านการเสริมสร้างร่างกายมาหลายครั้ง แต่รูปร่างภายนอกของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก ดูเหมือนยังคง ‘ผอมบาง’ อยู่เช่นเดิม ส่งผลให้เขาดูเป็นคนที่ค่อนข้างตัวเล็กในกลุ่มนักโทษประหารเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้เอง จึงทำให้เกิดความสงสัยในหมู่คนจำนวนมาก เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวหน้าหลิวก็ยิ้มน้อย ๆ สายตามองไปที่หลี่เต้าแล้วกล่าวว่า “เก้าห้าสองเจ็ด เจ้าสามารถลอง ‘โน้มน้าว’ พวกเขาได้”
เมื่อได้ยินเสียง หลี่เต้าพยักหน้าเบา ๆ แล้วมองไปยังกลุ่มนักโทษประหารพลางยิ้ม “ใครไม่พอใจก็ออกมา ถ้าเอาชนะข้าได้ ดาบสองเล่มก็จะเป็นเจ้า” ทันทีที่คำพูดจบลง มีคนหนึ่งแทรกตัวออกมาจากกลุ่มนักโทษประหารมายืนอยู่ตรงหน้าหลี่เต
