“ผู้ใดกำลังสังหารเชลย? เจ้าอยากตายหรือไร?” เสียงหนึ่งดังขึ้นในหมู่ทหารแห่งต้าเฉียน ไม่นานหัวหน้าหลิวก็แทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้ามา หัวหน้าหลิวกวาดตามองด้วยสายตาเย็นชาแล้วถามว่า “ผู้ใดกันที่กำลังสังหารเชลย?”
ในวินาทีถัดมา สายตาของทุกคนก็พุ่งไปที่หลี่เต้า
“เจ้าชื่ออะไร?” หัวหน้าหลิวจ้องมองไปทางหลี่เต้าหลี่เต้าโยนมีดในมือทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “เก้าห้าสองเจ็ด”
เก้าห้าสองเจ็ด? หัวหน้าหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน “เจ้าเป็นนักโทษประหารหรือ?” เมื่อได้ยินคำว่านักโทษประหาร ทุกคนที่อยู่ในที่นั้น รวมถึงทหารเผ่าเหนือต่างตะลึงงัน
หลี่เต้าไม่ได้ปฏิเสธสถานะนักโทษประหารของตน เรื่องเช่นนี้ไม่อาจทนต่อการสืบสวนได้ เขาจึงพยักหน้ารับ เมื่อเห็นหลี่เต้าสารภาพ ทุกคนต่างรู้สึกตกใจจนต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนใหญ่แล้ว นักโทษประหารที่ผู้คนเคยเห็นบนสนามรบมักจะถูกส่งไปตายเปล่า หรือไม่ก็จะหลบซ่อนตัวสั่นงันงกอยู่ในที่ลับตาคน แต่นักโทษประหารที่ถือดาบคู่ออกรบในแนวหน้าและยังมีชีวิตรอดกลับมาเช่นนี้ หลายคนเพิ่งจะได้เห็นเป็นครั้งแรก แทบจะหายากยิ่งกว่าสมบัติของชาติเสียอีก
หัวหน้าหลิวเงยหน้าถามว่า “เหตุใดจึงสังหารเชลยศึก?”หลี่เต้าตอบว่า “ข้าพลั้งมือไปหน่อย”หัวหน้าหลิว “พลั้งมือถึงสองครั้งหรือ?”หลี่เต้า “ครั้งแรกเป็นมือซ้ายที่พลาด ครั้งที่สองเป็นมือขวา ไม่เหมือนกัน”หัวหน้าหลิว “???”ท
