หารชาวเหนือ “*******”
พรึ่บ! ดาบยาวเล่มหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากพื้น แทงทะลุร่างทหารชาวเหนือที่กำลังด่าทออย่างหยาบคายฉับพลัน ในชั่วพริบตาทั้งสนามก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง หัวหน้าหลิวใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เก้าห้าสองเจ็ด ข้าถามเจ้า เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร?”
หลี่ตอบว่า “ขออภัย คราวนี้เท้าซ้ายของข้าลื่น”หัวหน้าหลิวโกรธจนแค่นหัวเราะออกมา “เช่นนั้นเดี๋ยวเท้าขวาของเจ้าก็คงจะลื่นอีกสินะ?”หลี่เต้ายักไหล่ “ใครจะรู้เล่า?”
ทหารเผ่าเหนือต่างพากันนิ่งเงียบ ไม่เพียงแต่ถูกนักโทษประหารจากค่ายนักโทษบังคับให้ยอมจำนน แต่ยังถูกฆ่าหลังจากยอมแพ้ และตอนนี้ยังถูกข่มขู่อีก ช่างไม่เคารพสิทธิมนุษยชนเอาเสียเลย เมื่อเห็นหลี่เต้าทำท่าทีเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก หัวหน้าหลิวก็หมดอารมณ์โกรธในทันที
ท้ายที่สุดแล้วจะไปเอาเรื่องอะไรกับนักโทษประหารได้? นักโทษประหารไม่ใช่ทหารเสียหน่อย! หรือจะฆ่าเขาเสีย? นี่ก็เป็นเพียงนักโทษประหารที่สมควรตายอยู่แล้ว อีกอย่าง หากเป็นการลอบสังหารก่อนหน้านี้คงจบไปแล้ว แต่ตอนนี้หัวหน้าหลิวจะลงมือได้อย่างไร?
การโจมตีกลางดึกครั้งนี้สามารถประสบความสำเร็จได้อย่างยิ่งใหญ่ก็เพราะมีส่วนสำคัญจากนักโทษประหารผู้นี้ ยิ่งไปกว่านั้น นักโทษประหารยิ่งมีความสามารถมากเท่าไร ประโยชน์ของพวกเขาในสนามรบยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ทหารใต้บังคับบัญชาของพวกเขาจะบาดเจ็บและเสียชีวิตน้อยลงด้วย ด้วยเหตุนี้เขายิ่งไม่อ
