ยากสังหารอีกฝ่ายเลย
ในที่สุดหัวหน้าหลิวก็ทำได้เพียงจัดการอย่างง่าย ๆ และลงโทษเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หารู้ไม่ว่าเหตุที่หลี่เต้ากล้าฆ่าเชลยศึกอย่างไร้ยางอายนั้น ก็เพราะคิดเหมือนกับที่เขาคิดไว้นั่นเอง ในสายตาของหลี่เต้า เขาก็เป็นนักโทษประหารอยู่แล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก? หรือจะมีใครสามารถตัดสินประหารชีวิตเขาได้อีกหรือ?
“เก้าห้าสองเจ็ด เนื่องจากเจ้าสังหารเชลยศึกในครั้งนี้ ดังนั้นผลงานในการรบครั้งนี้จึงไม่มีส่วนของเจ้า”“แล้วผลงานในส่วนที่สังหารศัตรูนั้นยังนับหรือไม่?”“สังหารศัตรู? เจ้าสังหารไปกี่คน?”
หลี่เต้าไม่ได้พูดอะไร เขาล้วงห่อผ้าที่เปื้อนเลือดออกมาจากอกเสื้อ เมื่อเปิดออก ข้างในเต็มไปด้วยหูซ้ายของทหารชาวเหนือป่าเถื่อน หลังจากนับคร่าว ๆ เขาเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “รวมทั้งหมดสิบแปดหู ถ้านับรวมสามคนที่อยู่บนพื้นด้วย ก็จะเป็นยี่สิบเอ็ดหู”
หัวหน้าหลิวมองดูเชลยศึกสามคนที่นอนตายอยู่บนพื้น สีหน้าของเขาหม่นลง “สามคนนี้ไม่นับ” หากการสังหารเชลยศึกนับเป็นการฆ่าศัตรู เช่นนั้นคนที่ลงมือก็คงไม่ใช่แค่หลี่เต้าคนเดียว หลี่เต้าไม่ได้โต้แย้ง เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า “งั้นก็สิบแปดคน” อย่างไรเสียคุณสมบัติก็ได้มาแล้ว ไม่เอาหูก็ช่างเถอะ
เพียงสิบแปดคนนี้ยังทำให้ทหารแห่งต้าเฉียนทั้งหมดที่อยู่ในที่นั้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง ต้าเฉียนและชาวป่าทางเหนือต่อสู้กันมานานนับร้อยปี ต่างฝ่ายต่างมีทั้งชนะและแพ้ อัตราส่วนความสูญเ
