สียในสงครามโดยทั่วไปรักษาระดับอยู่ที่หนึ่งต่อหนึ่งกว่า ๆ กล่าวคือ ชีวิตของทหารต้าเฉียนหนึ่งคนโดยประมาณก็แลกได้เพียงชีวิตของทหารชาวเหนือหนึ่งคนเท่านั้น
คืนนี้เป็นการโจมตีกลางดึก อัตราส่วนนี้อาจไม่นับ แต่อย่างมากก็แค่หนึ่งต่อสอง ชีวิตของทหารต้าเฉียนคนหนึ่งสามารถแลกกับชีวิตของทหารเผ่าเหนือได้สองคน แต่ทว่าหมายเลขเก้าห้าสองเจ็ดผู้นี้กลับสังหารทหารเผ่าเหนือถึงสิบแปดนายด้วยตัวคนเดียว นี่มากกว่าจำนวนศัตรูที่ทหารต้าเฉียนส่วนใหญ่ที่อยู่ในที่นี้สังหารได้ตลอดชีวิตเสียอีก แม้แต่หัวหน้าหลิวก็ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะสามารถสังหารทหารเผ่าเหนือได้ถึงสิบแปดนาย
มองดูใบหูที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ หัวหน้าหลิวสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยปากว่า “ในฐานะการลงโทษสำหรับการฆ่าเชลยศึก ครั้งนี้ข้าจะยกเว้นความดีความชอบพื้นฐานในภารกิจค่ายทหารให้เจ้า หากมีครั้งหน้าอีก ข้าจะยกเว้นความดีความชอบในการฆ่าศัตรูให้เจ้าด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็แย้มยิ้มน้อย ๆ “ขอบคุณท่านหัวหน้ามาก” เมื่อได้สัมผัสถึงประโยชน์ของคะแนนคุณสมบัติ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับความดีความชอบในการรบมากนักแล้ว เพียงแค่แข็งแกร่งขึ้น ชัยชนะในสงครามก็อยู่แค่เอื้อมมือ หัวหน้าหลิวแค่นเสียงอย่างเย็นชา “แม้ข้าจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าถึงเข้ามาอยู่ในค่ายนักโทษประหาร แต่หากเจ้ามีความสามารถก็จงทะนุถนอมมันให้ดี อย่าได้หยิ่งผยองจนเกินไป และอย่าได้คิดอะไรด้วย”
“เข้าใจแล้ว” หลี่เต้
