บทที่ 6 สังหารอย่างบ้าคลั่ง!
ณ จุดหนึ่งในค่ายทหาร หลี่เต้าถือดาบยาวที่เต็มไปด้วยสนิมอย่างระมัดระวัง เมื่อพบเห็นกระโจม เขาก็ใช้ดาบยาวเกี่ยวกองฟางที่อยู่ข้าง ๆ แล้วจุดไฟเพื่อสร้างความวุ่นวาย
“อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า” เสียงตะโกนหนึ่งดังขึ้น
หลี่เต้าหันกลับไปมอง เห็นเพียงว่าห่างจากเขาไปสิบกว่าเมตร นักโทษประหารคนหนึ่งที่มีสภาพเหมือนกับเขาได้เผชิญหน้ากับทหารเป่ยหมานคนหนึ่ง เพียงแค่สบตากันชั่วครู่ นักโทษประหารร่างผอมแห้งก็ถูกซัดล้มลงกับพื้น เมื่อเผชิญหน้ากับความกลัวตาย นักโทษประหารเริ่มวิงวอนขอชีวิตในทันที
ทหารเป่ยหมานไม่มีความปรานีต่อนักโทษประหารที่อ่อนแอ พวกเขาเพียงแค่ฟันดาบลงอย่างง่ายดาย ศีรษะของนักโทษก็ลอยขึ้นและร่วงลงสู่พื้นในพริบตา ทิ้งไว้เพียงคราบเลือดสดบนพื้น
เนื่องจากหลี่เต้าและอีกฝ่ายอยู่ในแนวเดียวกัน เมื่อทหารเป่ยหมานเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาก็สบเข้ากับสายตาของหลี่เต้าพอดี เมื่อสังหารนักโทษประหารไปหนึ่งคน ทหารเป่ยหมานดูเหมือนจะเริ่มฮึกเหิม เมื่อเผชิญหน้ากับ ‘ร่างผอมบาง’ ของหลี่เต้า เขาก็ไม่เรียกใครมาช่วย แต่กลับถือดาบพุ่งเข้ามาด้วยตัวคนเดียว
“ไอ้คนต้าเฉียน ไปตายซะ!” ทันทีที่เข้าใกล้หลี่เต้า ทหารเป่ยหมานก็ยกดาบยาวขึ้นฟันอย่างหนักหน่วง
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าจึงรีบยกมือขึ้นใช้ดาบยาวป้องกันตัวทันที! เสียงดังกังวาน สองดาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟ แล้วค้างอยู่กลางอากาศ
เมื่อรู้สึกถึงพลัง
