ียงนั้น หัวหน้าหลิวพยักหน้าแล้วหันไปมองหลี่เต้าและคณะ “พวกข้าจัดการด่านหน้าเรียบร้อย ต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้ว”
“รอสัญญาณของข้า เมื่อได้ยินเสียงแล้วให้ลงมือทันที”
เหล่านักโทษประหารสบตากันครู่หนึ่ง แล้วถืออาวุธที่เก่าคร่ำคร่า เริ่มเคลื่อนเข้าใกล้ค่ายทหารเป่ยหมาน หลี่เต้าถือดาบเงียบ ๆ เดินตามอยู่แถวกลาง มือขวาของเขากำคมดาบอสรพิษไว้แน่น ราวกับว่าจะช่วยให้เขารู้สึกปลอดภัยได้บ้าง
ไม่นานนัก ขณะที่กลุ่มคนกำลังจะเข้าใกล้ค่ายทหารเป่ยหมาน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในความมืด
“ลงมือได้!”
“พวกชนเผ่าเป่ยหมาน แม้ข้าจะเป็นนักโทษประหาร ข้าก็ยังดูถูกพวกเจ้า”
“พวกเจ้าทั้งหมดจงบุกเข้าไป หากต้องการมีชีวิตรอดก็อย่าได้ลังเล”
“……”
พร้อมกับเสียงผิวปาก เหล่านักโทษประหารก็ไม่ลังเลอีกต่อไป มาถึงขั้นนี้แล้วพวกเขาไม่มีทางถอยหลังกลับอีกแล้ว
ท่ามกลางเสียงตะโกนให้กำลังใจดังก้อง กลุ่มนักโทษประหารแยกย้ายกันบุกเข้าสู่ค่ายทหารเป่ยหมาน ผู้คนในค่ายทหารตอบสนองอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว พวกเขาก็คว้าอาวุธและรวมตัวกันทันที
“มีศัตรูโจมตี พวกเจ้าทั้งหมดจงหยิบอาวุธขึ้นมา”
“เป็นคนของต้าเฉียน จงฆ่าให้หมด อย่าให้รอดสักคน!”
“จงฆ่าเพื่อเทพหมี!”
เสียงตะโกนของเหล่าทหารเป่ยหมานดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ค่ายทหารเป่ยหมานที่เดิมเงียบสงบพลันคึกคักขึ้นมา
