เหล่านี้ เพื่อให้พวกข้าสามารถอ้อมไปโจมตีพวกมันจากด้านหลังได้”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของพวกนักโทษประหารเปลี่ยนไปทันที พวกเขาบุกเข้าโจมตีค่ายทหารเป่ยหมาน แม้จะเป็นเพียงกองกำลังขนาดเล็ก แต่ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปสู่ความตาย ท้ายที่สุดแล้ว ฝ่ายหนึ่งเป็นกองทัพที่เป็นทางการ อีกฝ่ายเป็นเพียงนักโทษประหารที่รวมตัวกันอย่างไร้ระเบียบ
ดูเหมือนว่าหัวหน้าหลิวจะเดาความคิดของพวกนักโทษประหารออก จึงปลอบใจพวกเขาว่า “พวกเจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าตายอย่างไร้ค่าหรอก”
“พวกเจ้าเพียงวางเพลิงเพื่อสร้างความวุ่นวาย รอจนกว่าพวกข้าจะมารวมตัวกับพวกเจ้า พวกเจ้าก็จะปลอดภัย ตอนนั้นเพียงแค่ต้องหลบซ่อนตัวก็พอ”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพูดอย่างจริงจัง นักโทษประหารบางส่วนก็รู้สึกได้รับการปลอบประโลม พวกเขามองดูทหารกว่าร้อยนายที่อยู่กับหัวหน้าหลิว แล้วเหลือบมองกองทหารเป่ยหมานขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกล ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย
เมื่อเห็นเช่นนั้นหัวหน้าหลิวก็โบกมือ ทหารประจำการของต้าเฉียนหนึ่งร้อยนายฉวยโอกาสในยามค่ำคืนกระจายตัวออกไปรอบ ๆ
ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้าก็ตามกลุ่มคนมาถึงสถานที่ซึ่งอยู่ห่างจากกองทัพชนเผ่าเป่ยหมานไม่ไกล
หัวหน้าหลิวนำทหารสองนายติดตามอยู่ข้าง ๆ “กำจัดยามเฝ้าระวัง”
หัวหน้าหลิวออกคำสั่งเสียงดัง ทหารสองนายก็รีบพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืด
ไม่นานหลังจากนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
เมื่อได้ยินเส
