หน่อย เกือบจะเป็นเส้นโค้งวงกลม มองไม่เห็นความคมแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม เขาเข้าใจดีว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มนักโทษประหารที่แทบจะไม่มีความจงรักภักดี คงไม่มีผู้ใดกล้ามอบอาวุธดี ๆ ให้แก่พวกเขา
ไม่เช่นนั้น หากนักโทษประหารหักหลัง อาวุธเหล่านั้นจะกลายเป็นเครื่องมือที่ใช้ต่อกรกับพวกเขาเอง
พวกเขาล้วนเป็นเพียงเนื้อหนังมังสาที่ถูกส่งไปตาย การมอบอาวุธดี ๆ ให้ เป็นเพียงการสิ้นเปลือง นักโทษประหารดูเหมือนจะรู้ดีอยู่แก่ใจ นอกจากการบ่นพึมพำเบา ๆ แล้ว ไม่มีผู้ใดกล้าแสดงความคิดเห็นเสียงดัง
แม้ว่าจะมีความคิดเห็นใด ๆ ก็คาดว่าคงไม่มีผู้ใดสนใจ
เสื้อผ้าก็มีแล้ว อาวุธก็มีแล้ว ต่อมาภายใต้การนำของหัวหน้าหลิว กลุ่มนักโทษประหารปะปนกับทหารนับร้อยนายก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ทุ่งหญ้าในความมืดมิดของราตรี
บนทุ่งหญ้าท่ามกลางราตรีเงียบสงัด หลังจากเดินทางมาเป็นเวลานาน ในที่สุดคณะของหลี่เต้าก็หยุดลง
“มาถึงแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียง หลี่เต้าและกลุ่มนักโทษประหารมองตามสายตาของหัวหน้าหลิว
เห็นเพียงกองไฟกองหนึ่งอยู่บนทุ่งหญ้าในระยะไกล
รอบ ๆ กองไฟมีผู้คนมากมายสวมใส่เสื้อผ้าแปลกประหลาด ทำให้รู้ได้ทันทีว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่ชาวต้าเฉียน แต่เป็นพวกคนป่าจากทุ่งหญ้าทางเหนือ
หัวหน้าหลิวหันกลับไปมองพวกนักโทษประหาร “พวกเจ้าต้องแอบไปพร้อมกับพวกข้า ภารกิจของพวกเจ้าคือบุกเข้าค่ายและจุดไฟสร้างความวุ่นวายเพื่อดึงความสนใจของคน
