เมื่อต้องกินแค่เมี่ยนปิ่งแผ่นเดียวต่อวัน จะอิ่มท้องได้อย่างไร
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเหล่านักโทษประหาร หัวหน้าหลิวพยักหน้าเบา ๆ แล้วกระซิบกับทหารคนหนึ่งที่อยู่ข้างกาย “พวกเจ้าคอยเฝ้าพวกนักโทษประหารเหล่านี้ไว้ก่อน รอจนใกล้ค่ำแล้วค่อยพาออกนอกเมือง จากนั้นค่อยแจกอาวุธให้พวกเขา”
“เข้าใจแล้ว”
“อีกอย่าง ไปเอาเมี่ยนปิ่งและน้ำมาให้พวกเขาด้วย”
“หัวหน้า ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองขนาดนั้นกระมัง?”
“เจ้าโง่หรือ? หากไม่ได้กินอิ่ม พวกเขาจะมีแรงช่วยพวกเจ้ารับดาบได้อย่างไร?”
“ท่านช่างเก่งกาจเหลือเกิน”
“แน่นอนอยู่แล้ว มิเช่นนั้นเหตุใดข้าจึงได้เป็นหัวหน้า ส่วนเจ้าเป็นเพียงทหารธรรมดาเล่า”
……
ค่ำคืนมาเยือนอย่างรวดเร็ว
หลี่เต้าและคนอื่น ๆ ถูกทหารหลายนายพาไปยังทุ่งหญ้านอกค่ายทหาร
ในขณะนั้น พวกเขาได้พบกับหัวหน้าหลิวอีกครั้ง
“แจกอาวุธ” หัวหน้าหลิวออกคำสั่งเสียงดัง ทหารหลายนายก็นำตะกร้าที่บรรจุอาวุธหลากหลายชนิด แล้วแจกจ่ายอาวุธให้นักโทษประหารคนละชิ้น
ไม่นานนักโทษประหารทุกคนก็ได้รับอาวุธครบถ้วน อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าคุณภาพของอาวุธเหล่านั้นจะไม่ค่อยดีนัก บางคนถือหอกยาวหนึ่งเมตร บางคนถือไม้ยาวที่หักครึ่ง และมีบางคนถืออาวุธที่เหลือเพียงดาบหักครึ่งเท่านั้น
หลี่เต้ากวาดตามองดูรอบ ๆ และรู้สึกว่าอาวุธของตนยังดูเหมือนจะใช้การได้อยู่ แต่มันมีสนิมเต็มไปหมด
ชื่อที่เรียกกันทั่วไปคือ คมดาบอสรพิษ
น่าเสียดายที่คมมีดนั้นทื่อไป
