ห้ผู้คนมีความหวัง แต่ก็ทำให้พวกเขาสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน
ก่อนหน้านี้ เมื่อหลี่เต้าได้รู้ถึงกฎของค่ายนักโทษประหาร จิตใจของเขาก็รู้สึกสิ้นหวัง แต่เขาไม่คิดเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว ห้าร้อยคนนั้นมากมายนัก แต่ตราบใดที่ยังมีชีวิตรอด เขาเชื่อว่าด้วยความสามารถของระบบ ข้าย่อมทำได้
อีกทั้งยามนี้เขาไม่เพียงแต่ต้องการหนีออกจากค่ายนักโทษประหารเท่านั้น เขายังปรารถนาจะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมในโลกใบนี้ เพราะเขาได้ลิ้มรสชีวิตของชนชั้นสูงในโลกนี้แล้วว่าสุขสบายเพียงใด
หลี่เต้าคิดในใจ ‘ตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ รวบรวมใบหูซ้ายของศัตรูให้ครบห้าร้อยคน แล้วออกจากค่ายนักโทษประหาร’
ไม่นานนักก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์
หลี่เต้านั่งยอง ๆ กินเมี่ยนปิ่งอยู่ที่มุมห้อง เนื่องจากแสดงอำนาจไปเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน จึงไม่มีผู้ใดไปรบกวนเขา และเขาก็ไม่ไปรบกวนผู้อื่นด้วย
ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าคนที่ตนกำลังจะไปหาเรื่องนั้นจะมีความสามารถเหมือนกับหลี่เต้าหรือไม่ หากพลาดพลั้งขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ได้อาจเหมือนกับชายร่างใหญ่คนนั้น คือถูกฆ่าตายและถูกตัดหู ศพถูกโยนทิ้งไว้กลางป่าให้เป็นอาหารของสัตว์ โดยสรุปแล้วสัปดาห์นี้ผ่านไปอย่างสงบราบรื่น
หากเป็นช่วงก่อนที่ระบบจะปรากฏขึ้น ผลลัพธ์เช่นนี้คือสิ่งที่หลี่เต้าต้องการ แต่หลังจากมีระบบแล้ว เขากลับรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ได้ข่มขู่เพื่อนนักโทษเหล่านี้มากเกินไป จนไม่มีผู้ใดมาหาเรื่องเขา นั่นหมายความว่า
