เขาไม่สามารถใช้ประโยชน์จากระบบเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งได้ชั่วคราว
ช่างเถอะ รอดูต่อไปอีกสักพัก หลี่เต้าคิดในใจ
เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น สิ่งที่ค่ายนักโทษประหารไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือคนที่ชอบหาเรื่องเอง
“ตื่นเถิด ตื่นเถิด”
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าอึกทึกก็ดังขึ้นจากนอกประตูคุก
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นทหารนายหนึ่งสวมชุดเกราะ ดูมียศสูงกว่าทหารธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินมาพร้อมกับผู้คุมอีกหลายคน
หนึ่งในผู้คุมเข้ามาใกล้และถามว่า “หัวหน้าหลิว วันนี้ท่านมาที่นี่เพื่อ……”
คำพูดยังไม่ทันจบก็ถูกหัวหน้าหลิวยกมือขึ้นห้าม “ข้ามีภารกิจสำคัญ จำเป็นต้องคัดเลือกนักโทษประหารยี่สิบคนจากค่ายของพวกเจ้า”
แม้เสียงจะไม่ดัง แต่เหล่านักโทษประหารในห้องขังโดยรอบก็ได้ยินชัดเจน ในชั่วพริบตา เหล่านักโทษประหารก็ตื่นตระหนก เพราะการเรียกตัวนักโทษประหารนั้น ส่วนใหญ่แล้วคือการถูกส่งออกไปร่วมภารกิจกับทหารประจำการในค่ายทหาร และภารกิจส่วนใหญ่ของค่ายทหาร บทบาทของนักโทษประหารคือการถูกส่งไปตาย เพื่อดึงดูดความสนใจของศัตรูในฐานะเหยื่อ
โดยทั่วไปแล้ว ในบรรดานักโทษประหารสิบคนที่ถูกเลือกไป หากมีคนกลับมาได้แม้แต่คนเดียวก็ถือว่าโชคดีแล้ว เพราะส่วนใหญ่เป็นประเภทที่ไม่มีวันกลับมาได้อีก ดังนั้นเหล่านักโทษประหารจึงตกใจเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ เพราะการถูกเลือกแทบจะหมายถึงความตาย
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้คุมคุกก็รีบถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ถ้าเ
