ช่นนั้น ไม่ทราบว่าท่านต้องการนักโทษประหารแบบใดหรือ?”
“ข้าต้องการพวกที่ไม่แก่เกินไป และไม่ต้องการคนพิการด้วย เจ้าช่วยคัดเลือกให้ข้าก็พอ”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น บรรดานักโทษประหารที่มีอายุมากในคุกต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ส่วนพวกที่มีคุณสมบัติตรงตามความต้องการพลันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที แต่ละคนต่างภาวนาขอให้เทพเจ้าคุ้มครองไม่ให้ตนถูกเลือก
ผู้คุมพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ข้าจะเลือกให้ท่านเดี๋ยวนี้”
ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย ผู้คุมเลือกกรงขังแรกที่หลี่เต้าอยู่พอดี
ผู้คุมสองนายเดินเข้ามา สายตากวาดมองไปรอบ ๆ นักโทษประหารต่างหลบเลี่ยงสายตาเหล่านั้น แต่ไม่นานก็มีคนถูกผู้คุมเลือก
“เจ้า! ออกมา” หนึ่งในบรรดาผู้คุมคุกชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งแล้วร้องตะโกน
ครู่หนึ่งผ่านไป เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบสนอง ผู้คุมคุกแสดงรอยยิ้มเยาะหยันบนหน้า “ยังคิดจะหลบอยู่อีก เจ้าคิดว่าจะหลบพ้นหรือ?”
ผู้คุมเดินตรงเข้าไปในกลุ่มนักโทษประหาร แล้วกระชากผมลากตัวนักโทษคนหนึ่งออกมา
“ข้าไม่ต้องการ ข้าไม่ต้องการออกไปจากที่นี่”
นักโทษผู้นั้นรู้ตัวว่าตนถูกเลือก จึงดิ้นรนถีบขาไปมาบนพื้นอย่างไม่หยุดหย่อน “ไม่ไปหรือ? เช่นนั้นเจ้าก็ต้องตาย!”
ผู้คุมคุกไม่ได้สุภาพเช่นกัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อฟัง จึงชักดาบออกมาจ่อที่ลำคออีกฝ่ายทันที
ภายใต้ความเย็นเยียบของคมดาบ นักโทษประหารผู้นั้นไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น นักโทษประหารดู
