แม้ภายนอกหลี่เต้าจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับตื่นเต้นและรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขารู้สึกตื่นเต้นมาเป็นเดือนแล้ว ในที่สุดก็ได้ออกจากค่ายนักโทษประหารเพื่อไปเห็นโลกภายนอกเสียที
แต่เขาก็รู้สึกกังวลกับภารกิจนักโทษประหารอยู่บ้าง แม้ว่าระบบจะต้องการให้สังหารศัตรูเพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น แต่การสังหารชายร่างกายยำคราวก่อน เขาต้องเตรียมตัวอย่างหนักและใช้การโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวถึงจะสำเร็จได้ เมื่อออกไปข้างนอก อาจต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่พร้อมจะสังหารกันจริง ๆ ความประหม่าจึงเป็นเรื่องธรรมดา
แต่เขารู้ดีว่า หากสามารถผ่านภารกิจแรกไปได้ เส้นทางข้างหน้าจะราบรื่นขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเลือกนักโทษจากห้องขังไม่พอ ผู้คุมจึงเลือกเพิ่มอีกหลายคน ในที่สุด นักโทษประหารยี่สิบคนก็ถูกรวบรวมมาครบถ้วน
หัวหน้าหลิวมองดูผ่าน ๆ แล้วพยักหน้าให้กับผู้คุม “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะพาคนพวกนี้ไป”
เมื่อพูดจบ เขาก็สั่งให้ลูกน้องนำตัวคนเหล่านั้นออกไปทันที
พวกผู้คุมพากันเปล่งเสียงพร้อมกันจากด้านหลังว่า “หัวหน้าหลิว เดินทางปลอดภัย!”
