ก็แทบเรียกได้ว่ารอความตายเท่านั้น เพราะเขาเชื่อว่านักโทษประหารจำนวนมากคงซ้ำเติมเมื่อเห็นผู้อื่นตกอยู่ในสภาพย่ำแย่เป็นแน่!
คิดมาถึงตรงนี้สีหน้าของนักโทษประหารก็แวบผ่านความรู้สึกสับสน สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญาแล้วเดินออกไปทันที หากออกไปยังมีโอกาสได้กลับมา แต่หากขาดนิ้วหัวแม่มือขวาไปจะไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้คุมจึงหัวเราะเยาะเย้ย แล้วเริ่มเลือกคนจากกลุ่มนักโทษประหารต่อไป
เมื่อเผชิญกับสายตาของผู้คุม นักโทษประหารทุกคนที่เข้าเกณฑ์ต่างพยายามหลบหนีไปยังมุมห้องสุดความสามารถ แต่ห้องขังก็มีขนาดเท่านี้ จะหลบไปที่ไหนได้? ผลลัพธ์สุดท้ายคือผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมถูกคัดเลือกออกมาจากฝูงชนทีละคน
และหลังจากถูกคัดเลือกออกมา ใบหน้าของทุกคนล้วนแสดงออกถึงความสิ้นหวัง
“เจ้าดูเหมือนจะมีแขนขาครบถ้วน ออกมาเถอะ”
ในตอนนั้นหลี่เต้าเห็นนิ้วมือของผู้คุมคนหนึ่งชี้มาที่ตัวเขา
เนื่องจากมุมนี้มีเพียงเขาคนเดียว เขาจึงถูกเลือกไปโดยปริยาย
เมื่อเทียบกับนักโทษประหารคนอื่น ๆ หลี่เต้ากลับสงบนิ่ง เขาลุกขึ้นยืนอย่างง่ายดาย แล้วเดินไปยังแถวของผู้ที่ถูกเลือกอย่างสงบเสงี่ยม
เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้คุมนักโทษที่ทำหน้าที่คัดเลือกคนอดไม่ได้ที่จะมองหลี่เต้าเป็นพิเศษ แต่เมื่อพบว่าเขาเป็นเพียงคนหน้าตาดีธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น พวกเขาก็ไม่สนใจอีก คนประเภทนี้ดูสงบนิ่ง แต่พอขึ้นสนามรบจริง ๆ คงกลัวจนฉี่ราดเป็นแน่!
