บทที่ 2 ค่ายนักโทษประหารนองเลือด
ในสายตาของชายคนนั้น ไอ้หน้าขาวผอมแห้งอย่างหลี่เต้าดูเหมือนจะรังแกได้ง่าย อีกฝ่ายคงไม่กล้าต่อต้านเขาแน่นอน และเหตุการณ์ก็เป็นไปตามที่ชายร่างกายยำคิดไว้ หลี่เต้าไม่ได้ต่อต้าน แต่กลับก้มหน้านิ่งเงียบ
“ฮ่า ๆ ไอ้หนู นับว่าเจ้ารู้ความ!” ชายร่างกายยำแสดงสีหน้ายินดี เขาย่อตัวลงแล้วเอื้อมมือไปคว้าชามที่มีแผ่นแป้งอยู่
ผู้คนมากมายในห้องขังต่างเห็นภาพนี้ แต่พวกเขาไม่ได้ออกมาขัดขวาง สีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันไป
ทั้งเยาะเย้ย เฉยเมย และสนุกสนาน
โดยสรุปแล้ว ไม่มีใครที่สงสารหลี่เต้าเลย เพราะนี่คือกฎและความเป็นจริงของค่ายนักโทษประหาร
ผู้อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ผู้ที่เหมาะสมเท่านั้นจึงจะอยู่รอด
ประโยคนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเขาไม่มีทางสงสารหลี่เต้า มีแต่จะอิจฉาว่าทำไมคนแรกที่ลงมือไม่ใช่พวกเขา ไม่เช่นนั้นเมี่ยนปิ่งคงเป็นของพวกเขาแล้ว
ชายร่างกายยำหยิบชามขึ้นมาพลางพูดจาเยาะเย้ย “ไอ้หนู อย่าหาว่าข้ารังแกเจ้านะ ในเมื่อเจ้ารู้ความเช่นนี้ ต่อไปข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง แต่เจ้าแบ่งอาหารให้ข้าครึ่งหนึ่ง เข้าใจหรือไม่?”
เมื่อเห็นหลี่เต้ายังคงเงียบ ชายร่างกายยำก็รู้สึกเสียหน้า จึงยกมือขึ้นเตรียมจะตบไปที่หน้าของอีกฝ่าย
ทันใดนั้นชายร่างกายยำพลันหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ขณะเดียวกันนั้นหลี่เต้าก็เงยหน้าขึ้น
มือขวาของเขากำบางสิ่งไว้แน่นแล้วพุ่งเข้าหาใบหน้าของชาย
