บรอดหยิบหนังสือจากชั้นวางส่งให้อัลเบิร์ต “อย่างไรก็ตาม หนังสือชุดนี้ราคาค่อนข้างแพง ในห้องสมุดโรงเรียนไม่มีมัน ถ้าอยากอ่าน ฉันสามารถให้เธอยืมได้ .”“โอ้ เป็นเรื่องบังเอิญ ผมบังเอิญซื้อหนังสือชุดนี้มาแล้ว ผมคิดว่า คาถาเกราะป้องกัน และ คาถาปลดอาวุธ นั้นดีมาก” อัลเบิร์ตหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอย่างรวดเร็วและเช็ดฝ่ามือที่มันเยิ้มของเขา และเอื้อมมือออกไปจับมือของศาสตราจารย์บรอด หนังสือที่ส่งมาว่า “แน่นอน คาถาโคม่าและคาถาอุปสรรคก็ดีเหมือนกัน น่าเสียดายที่ผมไม่ค่อยรู้เรื่องคาถาเท่าไหร่”“ไม่ ไม่ คุณแอนเดอร์สัน มันวิเศษมากที่เธอสามารถใช้เวทมนตร์ได้มากมายในช่วงเวลาสั้นๆ” ความประหลาดใจในดวงตาของศาสตราจารย์บรอดเปล่งประกายขึ้น และเขาถามด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันได้ยินมาว่า ศาสตราจารย์มักกอนนากัล ชื่นชมเกี่ยวกับความสำเร็จของเธอในคาถาแปลงร่าง”“ผมคิดว่าความสามารถด้านเวทย์มนตร์ของผมไม่ได้แย่ แถมผมยังฝึกเวทมนตร์มาอย่างดี ดังนั้นความเร็วของมันจะไม่ช้าเกินไปโดยธรรมชาติ” อัลเบิร์ตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “การเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากขึ้น ไม่ได้เสียหายอะไร มันอาจจะมีประโยชน์ในอนาคต ““ความโลภในความรู้ไม่ใช่เรื่องที่แย่” ศาสตราจารย์บรอดก็แสดงท่าทีที่เกินจริงในทันใด “พระเจ้า พูดตามตรง เธอเหมือนเด็กเรเวนคลอมากกว่าเรเวนคลอตัวจริงซะอีก หมวกคัดสรรคงให้เธอเลือกบ้านได้เองอย่างแน่นอน!”“ครับ หมวกคัดสรรคิดว่าผมเหมาะกับบ้านท
